Adicado a Piño, Inda Cho Sei,"Amalladacimapolapaladosal bardeiros. com, e tamen pro resto, se non igual se nos enfadan.

Camiña Don Sancho
mañaciña fria,
á terra de mouros
a librar cautivas.

A ´beira da fonte
da fonte belida,
as rendas do liño
lavaba a meniña.

De terra de mouros
Don Sancho volvía;
a ialma na fonte
deixara cautiva.

Un saudo agarimoso pra todo foro. ... (ver texto completo)
Fuí uno de los primeros en públicar en este foro. Me sentía geníal, estando en contacto con la gente de mi querido pueblo. Colgando fotos antiguas, recordando a grandes personas que ya se han ido. Hablando con gente con la que por distintas circunstancias habias perdido el contacto. Leyendo anecdotas e historias de los mayores....
Pero la cosa empezo a ponerse muy fea cuando empezarón los insultos y acusaciones entre ciert@s miembr@s. Un@s al menos daban la cara con nombre y apellidos, pero los ... (ver texto completo)
Este é o mensaxe ó que se refire o Manu Varela, co que estou totalmente de acordo."Manu (Oviedo)". Non escribías antes porque había liortas, paréceme xusto, pero, ahora que todo marcha ben non recordo haber leido nada teu últimamente, cocretamente desde fai mais de un ano. Pois, ala, eu anímote a escribir e que nos contes cousas da Vilavella.
Entrecomillei o teu nome porque, sendo eu de Vilavella, estou seguro que non hai ninguén que se chame así (non fai falta que me aclares nada). Digo esto porque o teu tamén podía ser un nik e non por eso te vou chamar cobarde. Non coñezo o reglamento do foro;"se cadra non se pode escribir segú con que nomes".
Un saudo a todo o foro. ... (ver texto completo)
Esta poesía de Rosalia de Castro, a mín e unha das que máis me gusta, será de que coincidimos coa autora, o ter que vivir moitos anos fora do lugar donde nacimos.

Adiós ríos, adiós fontes:
adiós, regatos pequenos:
adiós, vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criéi,
hortiña que quero tanto ... (ver texto completo)
Moi ben Piño sigue asi, que os foreiros da Vilavella, Barxa, Pereiro, Lubian e bisbarra, sobre todo os que se encontran fora do estado cando lean a poesia é analicen o seo contido daranse conta do que é ter que emigrar.
Voulle adicar este foro esta poesia pero non ten o valor sentimental como a que nos deixou o Piño, que por certo un dos meos mellores amigos tamen lle chamamos o Piño pero este ben de Pepe.

Eu xunguin os meos boiciños
e lebeinos á arada
e no medio do camiño
esquecéume aguillada.

Erguinme ... (ver texto completo)
'Joaquín González', pero uno era 'sacerdote' y el
otro era 'taxista'.

Quiso el destino que los dos murieran el mismo día.
Entonces, llegan al cielo, donde les espera San Pedro.

- ¿Tu nombre? - pregunta San Pedro al primero.
- Joaquín González.
- ¿El sacerdote?
- No, no; el taxista. ... (ver texto completo)
Non te podo informar se hai neve na Vilavella, nin estuve nin falei con ninguén dalá, pero polo menos saúdote.
Non teño a cabeza mui despexada para escribir porque estou vendo un documental sobre o "insuperable"PACO de LUCÍA; esto é un auténtico espectáculo: sin duda (para min) o mellor guitarrista de sempre, mellor dito: O GUITARRISTA. Ahora, como premio, acompañado por Chick Corea. Fabuloso.
Referente ó tempo, hai un refrán que sempre oín de pequeno:

Cuando marzo marcea
non queda cabra nin ... (ver texto completo)
Hai libros vellos marabillosos que só xente amante da cultura, coma o filósofo do IES xabrés, conservan como oro en paño.
Aí vai un SONETO de Don Francisco de Quevedo que figura nun deses libros que só podes atopar na librería de libros extraordinarios de Urueña.

"Primero es el besalla y abrazalla,
y con besos un poco entretenella;
primero provocalla y encendella
para que entre con brío en la batalla;

primero es el por fuerza arrezagalla,
metiendo piernas entre piernas de ella;
primero es acabar esto con ella;
después viene el deleite de gozalla.

No hacer como acostumbran los casados,
más de llegar y hallarla aparejada
de puro dulce creo da dentera.

Han de ser los contentos deseados,
si no, ni dan placer, ni valen nada:
que no hay quien lo barato comprar quiera."

En fin: que isto non é iso de "pin, pan, fuego!" ... (ver texto completo)
Ainda ben valente foi home da Canda, eso e para morrer de infarto...
Pepita. tú te imaxinas cuatro lobos de acompañantes durante un camiño solitario, de noite, cruzándose por diante, por atrás, tocando a "castañola" (gruñidos de fame) si son eu, penso que casi prefería, tirarme de esa ponte que dices para abaixo e afogarme no río.
E digo eu, que este suceso sería pola Brea Vella (camiño de Santiago) esperemos que non lean esto os peregrinos, por que igual lle da por non asomar por ahí nunca máis. ... (ver texto completo)
Ella, por estos pueblos de montaña se deja caer,
ella más fría que yo nos cubre con su manto blanco,
hasta que nos permite mirar el cielo un agujero,
por el cual volvemos al claro mundo.
Eu sei de un ome que se quedou sin fala durante unha semana do medo que colleu a uns lobos, esta e a historia verídica; o ome iva da Vilavella pra canda como tiña a costume de liarse demasiado cos veciños cando se deu de conta xa se lle fixo de noite na quelis tempos dun pobo a outro case sempre se ia andando total co ome tirou pola camiño da Canda quel era dala cando ia pola mita do camiño salironlle dous lobos llo seguian detás o rato aparecen outros dous que se lle puseron de diante e ivanse cambiando ... (ver texto completo)
Qures que te conte o que fixen o fin de semana descansar descansar e desscansar o viernes non traballei o sábado tampouco o domingo pois tampouco asique fixate se quedei descansada, bueno a parte de facer as cousiñas do meu lar, que te parece "divertido, eh". he moi sano de vez en cuando facer un parón destos non te parece?
En Madrid xa se fixo 3 anos seguidos e moi ben, este antamen se propuso pero hay xente que parece que se cansou todos puñan impedimentos, polo tanto creo que como decindes facelo na Vilavella tampouco o vexo claro; de todos modos por si cae eu xa quedo apuntada adeus amigos.
Piño, leo en el foro de Lubián: Que las alturas del poder siguen cometiendo errores antiguos, y mira que hay errores nuevos por cometer,"el cede porque no es tan rígido como el carballo y sabe adaptarse al tiempo dejando pasar el temporal, puede que sufra alguna amputación sin perder el color, lo fácil es desanimarse. Pero no te preocupes que ahora veremos con ojos de chino el acebeiro.
Saludos.
Estou de acordo con Varela, coido que se fai un pouco lonxe para unha comida; inda que o menú promete.
Ata despóis.
Mi pregunta, no es un poco lejano el sitio, mejor seria un dia ponernos todos de acuerdo y hacer algo na Vilavella.
Un saludo
El que cuenta Piño, supongo que es real aunque no lo había oído. Esta comprobado que las ovejas no pueden quedar sueltas y hasta en el corral corren peligro de ser atacadas por el lobo, que entonces solo había dos soluciones; coger la escopeta, el final ya lo sabemos,ó dejarlo en el corral y ponerle hierba y la hierba también iba escasa.
Ahora que andan con traer 2000 ovejas y cabras para esas serras, ¿Cuántos lobos hacen falta para mantener el equilibrio? esta pregunta la habrán hecho los economistas ... (ver texto completo)
Referente a que si es verdad, que los lobos entraron en la cuadra, es cierto y bien cierto, lo más sorprendente, es que la casa de Josefa donde sucedió tal evento, está en el centro de Lubián, en la Fontarbela.
Hay mucha gente que aún lo recuerda, yo debería de ser pequeño y no me doy cuenta, pero de oírlo cantidad de veces, a mi padre sobretodo.
Un saludo a todos los foreros de Padornelo.