Hola Angel, que bien que te unes al pequeño foro que tenemos. Creo que seremos de la misma o parecida edad. Yo soy Mª Paz y recuerdo bien a tu familia, con tu madre y hermana nos hemos visto por Zamora. Recuerdos para ellas y un abrazo para ti.
Velaí outra palabriña nosa que non vexo nos diccionarios, nin xiquera no noso particular de Cortés: FUSTAXE.

"Pero qué fustaxe levas!" Esta expresión refírese a que non vas ben vestido, ou que andas enlarafuzado ou embulleirado, ou cheo de fariña,... Refírese á mala pinta que levas.

"Non fagas fustaxes". Así lle decía Lola ao Filipín cando facía "muecas", como torce-los fociños, ou xestos esaxerados.

¿Tamén se diría esta palabra fóra de Lubián?
Amigo Inda Cho Sei, dado que en este foro, algunos me consideran un sosias tuyo cuando te pones en plan intelectual, te dire que fustaxe a mi entender viene del castellano, de la palabra "fuste", que en una de sus acepciones dice.: Fundamento de algo no material. Desglosando, Fundamento: fig. Razón, motivo de un juicio, apreciación, origen, principio. Serenidad, formalidad de una persona.
Yo creo que la Lola se referia a las dos acepciones cuando se dirigia al Felipin, la primera para que fuese ... (ver texto completo)
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Barxes:
Meu pai (Q. E. P. D.) decia cos lagartos son amigos do home y me contou una vivencia que el tubo con un lagarto en o prado de Rivas a las faldas do monte do Cabezo: me diche que estaba en uas fragas descansando e quedose medio dormido y, de repente sintio uno, dos y hasta tres latigazos na cara; despertou pra ver que era un lagarto que le pegaba co a cola, dice que se paro asustado y con animo de seguir al lagarto, cuando... en eso sente o cascabeleo de una serpiente que venia ladeira abaixo ... (ver texto completo)
Lembreime da palabra moumelo, adxectivo que por cuestiois fonéticas é moi explícito, ao menos para min, e fixe consulta en Cortes y Vázquez atopándoa como sinónimo de maranxeco e máis tamén marandelo. Estraviz dale o mesmo tratamento. Eu discrepo, pois inda que podan ser moi semellantes, entre un maranxeco, un maradelo e un moumelo hai pequenos matices moi determinantes. Ao menos para min.
Gel: Ten en conta que "fustaxe" non aparece en ningún diccionario. Igual é unha palabra que só se dice en Lubián.
Zapaldrán nunca o ouvín en Lubián, pero é sonora, e posiblemente a teña ouvido por aí adiante. Nós decimos BALDROGAS.
Amigo Inda: Cando eramos pequenos miña nai, desde que nos cambiaba me refiro a poñer roupa limpa, cando iamos despois algo manchados, utilizaba a palabra, menuda fustaxe que lebais xa caistes no bulleiro.
Un saudo.
Estoy viendo la nieve caer através de la ventana y recordando todos los lugares que pisé en nuestro pueblo nevado tantas veces. Me ha invadido un poco la nostalgia de aquellos días cuando hiba a la escuela cobn los libros en la mano con cuidado de no metere el pié en el agua o caerte porque debajo de la nieve habia hielo. No recuerdo el frio porque tal vez en nuestra mente se guardan sólo los momentos buenos sin frio sin manos heladas. Los buenos ratos que pasamos tirándonos nieve unos a otros que ... (ver texto completo)
Hola Padorneleir@s: entré a pululear y os ví, y el alegrón que me llevado fue enorme al ver nombres y fotos que hacía casi cincuenta años que no veía. Padornelo sigue siendo lo mas bonito del mundo, porque aunque yo no sea nacido ahí soy padorneleiro de corazón. Vivia en una casa del tio Erasmo al lado de la escuela. Bueno para saludaros ya vale. Un abrazo a todos.
Angel Bienvenido al foro de Padornelo, y aunque no hayas nacido ahi, considerate como tal... es un orgullo llevar el gentilicio de padorneleiro.... En mi nombre te doy la bienvenida, y se que en la de todos los que aqui escribimos, justamente es lo que queremos, que se sume mas gente, que participe y dar un poco mas de vidilla a esto.... A ver, si te dejas caer por el pueblo para las fiestas, y puedas compartir con los que un dia, fuimos tus amigos, y hoy por hoy lo seguimos siendo, porque aunque ... (ver texto completo)
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Que ledicia o conto do lagarto, eles son oviparos pero poñen os ovos mui pequeniños.
Quiero felicitarte por tu mejoria con el gallego del ultimo mensage co respecto al anterior...
Un cordial saludo
Hola Padorneleir@s: entré a pululear y os ví, y el alegrón que me llevado fue enorme al ver nombres y fotos que hacía casi cincuenta años que no veía. Padornelo sigue siendo lo mas bonito del mundo, porque aunque yo no sea nacido ahí soy padorneleiro de corazón. Vivia en una casa del tio Erasmo al lado de la escuela. Bueno para saludaros ya vale. Un abrazo a todos.
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei ... (ver texto completo)
Os dais conta como van florecendo os recordos, a o mellor aburridos pra os rapaces pero que carallo, si somos los vellos los que mais escribimos en o foro y en esta plaza chamada Internet nos xuntamos a contar as cousas da nosa niñez e nosa juventud.

En una oportunidad me manda o meu pai con 6 vacas pra o prado dos Poulos -- camiño de Chaguazoso a Mezquita -- chegando y mientras as vacas rumiaban, eu encontrei un nido entre o pasto do prado, saqueile os huovos y venia feliz con eles en a mau cuando ... (ver texto completo)
Nós, en Lubián, tamén lle chamamos pito verdeal.
Unha mañá andabamos meu avó e máis eu facendo a bima nunha leira. Na da Cascalleira.
Eu era un rapaciño que ía con el para andar de diante ao acaroar. Pero ás veces xa me facía colle-la rabiza.
Nun intre no que o avó araba de costas para min, fuxí á carreira cara un soutiño de castiñeiros que había perto de alí. Un deles tiña un buraco no que xa escabacara alguén coa machada outro ano para coller os seis pitos verdeais de cría e levalos á tarteira.
Encarrisquei de contado, ao ver saír o pito nada máis tocarlle á árbore. O buraco estaba esgarrado cara abaixo en forma de uve. Cheguei á súa beira, e metín o brazo deica o mesmo ombro, pero non dei alcanzado o fondo do trovo. Cando quixen sacalo, quedei atrapado polo sobaco naquela uve. Intentei empertegarme, para subir o brazo, pero resbalei da galla na que apoiaba, e quedei colgado polo brazo. Menos mal, porque senón a zapucada houbera sido de "muy señor mío".
Os berros fixeron que o avó ciplinara aguillada e rabiza, e veu correndo para socorrerme.
O bó home, que tería daquela seus sesenta e oito anos, botou as maos á testa ao ve-la situación, sacou os zamancos dos pés, e tivo que encaramarse ata o cano do que eu resbalara, para alzarme e sacar do buraco o brazo que case esmangallo.
Inda que viviu deica os oitenta e un anos, non mentirei se afirmo que foi a derradeira vez que tivo que encarriscar a unha árbore.
Hoxe estas cousas non pasan. Os rapaces non saben de níus, nen de paxaros. Os nomes dos paxaros van morrer coa nosa xeneración.
Un día de escola, xa hai vinte anos, preguntei aos rapaces de Porto cómo se chamaba naquel pobo un pigarro que pasou por onda nós, e contestaron todos a coro:
--Como se vai chamar? Paxaro! ... (ver texto completo)
Varela: Con lo que te apreciu yo como me confundes con el Oengazo, que andubo llevando y arrastrillandu fotus de Lubian, y de La Barxa para esti foru, no ¡por favor ¡con esti no me confundas, que tu ye una persona trabayadora e inteligente, no para esti tipo de confusiones.
Disculpa Varela que tenga que acerte ésta aclaración.
Un abrazo.
Ruego me disculpes, mi ajetreada vida es lo que trae, despistes y los paga cualquiera, esto demuestra que lo que hago siempre es sin ninguna malicia.
No me molesta que digan mis despistes, esto quiere decir que hay aprecio y consideración. Yo de todas maneras quiero mantener la amistad con todo el mundo.
no dejo de comprender que hay veces que sin querer se mete la pata. GRACIAS
Un abrazo
Sofía como una manera que tu foro siga siendo aquello para lo fue creado y no exista ningún rastro de entromisiones poco gratas, retiro mi mensaje aludiendo a
nuestro visitante poco afortunado.

Un saludo
Oengazo: Estoy totalmente contigo, los que trabajamos, tenemos poco tiempo, pero un rato en el foro te lo pasas de miedo. Los que se insultan es peor para ellos les dara un ataque al corazón.
Un abrazo para todos y el mas grande para ti.
Varela: Con lo que te apreciu yo como me confundes con el Oengazo, que andubo llevando y arrastrillandu fotus de Lubian, y de La Barxa para esti foru, no ¡por favor ¡con esti no me confundas, que tu ye una persona trabayadora e inteligente, no para esti tipo de confusiones.
Disculpa Varela que tenga que acerte ésta aclaración.
Un abrazo.
Abecerrarse, dícese del pan que sale pegajoso.
Poda que o Piño nunca se le abecerrara o pan nin os roscois pois tiña moi boa mou. É outra dás palabras que me gusta, e a máis creo que é moi exclusiva da nosa zona. ¿Ou non?
Algunha vez tamén me quedou o pan máis os roscois enbecerrados, a penas crecen, están faltos de levadura, nas panadería a parte de a levadura natural, formento, tamén se acompaña de levadura de fábrica.
Antes cuando se cocia o centeno nos fornos do pueblo, había que deixar un trozo de masa de formento, se cedia as veciñas, é despois o volver a necesitar recurría a outra persona que llo prestara, como cocian cada dez ou quince días non valía pra próxima vez.
Da miña edad máis ou menos, unha muller ... (ver texto completo)