Pita, que calado o tiñas, o da iseñanza, más cantos anos pasaron que mo insinaste, ¡Qué tempos aquiles! Te recordarás cuando ecribiamos con él en aquela louxa, faciamos aquiles munequiños, que tú me decias íste é como teu, encambió este outro é como do teu primo, claro en algo había que pasar o tempo, nahún sean mal pensados istabamos dibuxando co pizarrín os nosos carros, con muñecos dentro.
Aquellas "louxas" eran las pizarras, con su bello marco de madera. Escribíamos y dibujábamos con el pizarrín. Pero... ¿te acuerdas como borrábamos?