Aprezado Piño: Istás feito un fenómeno, menudo recitale, béin eu oxe tambéin istou munto contento, pois o xefe invitounos a xampan, parece ser que por las noticias que veñen da Ispaña, eu nahún entendo nada, pero o padre me o explicou, parece ser que debido a los manda maís que forin obligados a dimitir no ministerio da Facenda, claro según el xefe éstos eran os que persiguian a él y a muntos más incluida la corona, béin eu o da coroa nahún me quedou munto claro, pois penso que foi unha moneda do meu querido Portugale, dirán voçes y anos que nos importa, con tuda la razahún del mundo, más eu tiña que contarlo pois de algunha maneira assín más pronto que tarde tornaremos pro meu querido Madride.

Agora en serio me gosta munto como levan iste foro, vexo que ha buena armonía.

Unha aperta. ... (ver texto completo)
Istou preocupado por o amigo Manuele, parece ser que agora téin olvidado os amigos, espero que nahún sexa por istar aterido.

Unha aperta.
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Aprezada ex: Me alegré de ver que estás béin, con sentido del humor, intentando descreber iste foro tal, cual como es, agora béin, te teño que aclarar que con el máximo respeito que tú me mereces, eu que fui un bon seitureiro en aquiles tempos, quizás cuando falas do disfraz pensaste no segador, por as patillas que eu levaba a larapiada, logo o de cotrabandista estraperlista era por las circunstancias que nos tocou vivir, no meu querido Portugale mandaba un tal Salazar y na Ispaña o tal das polainas, ... (ver texto completo)
Aprezado Rodolfo: Me derixo o sinor a petizahún de el padre Xosé, me dice que ísto es unha indecencia, vulgaradidade,é decer unha falta de respeito a igrexa catolica, nunca vi al padre tanhún xateado, so me dice íse de cura nahún téin nada al igual que de Redolfo, bueno de ahí téin o de golfo. Logo dice de reunirse conmigo para rezar, pero como podes decir iso con la falta de respeito que demostras con las tonterías que dices, yo rezaré para incomendarte al Sinor fillo del Padre que nahún é outro más que Deus.
Perdonalo sinor que no sabe lo que dice. ... (ver texto completo)
Querido Otorroal: Sales poco pero tienes unos dias que se te sale el agua por las leiras. Aleluya cada uno con la s................
Pariente, pariente,... lo que se dice pariente, no. Me calienta la cama todas las noches, que ya es mucho. Y sus iniciales son T. R. M.
Dominus vobiscum.
Estaando o león doente, foi o lobo a velo, y despois dixole o león:
¿Cómo tardaste tanto en virme a ver, estando eu tan doente?
Pois mira, mira, sabes por qué non vin? porque andaba facendo xixa pra traerte, y a raposa como é tan lista, andaba detrás é todo me roubaba.
En esto que a raposa estaba ouvindo todo po lo buraco da chave, sin pensalo máis, a raposa entrou é díxole o leon:
Gracias a Dios que me veís a ver. Pois mira, é porque non pude vir máis pronto, que estuve estudiando unha meciña ... (ver texto completo)
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Aprezado Otorroal: Penso co sinor debe ser meio adeviño, pois dice unha gran verdade, muntas veces dice, Zé debemos de ter paciencia, pois o mundo istá feito assín nahún temos nada que facer, claro que eu o entendo perfectamente, pois cuitado foi inganado como eu, agora béin o que nahún entendo co sinor diga que téin que rezar por min, claro que el padre sempre reza por tuda malta, ahí debo istar eu. ¡Aleluya!

Unha aperta.
...//...
Dos de los fugitivos no hubieran regresado por nada del mundo, pero Zangalleirón estaba hecho de otra pasta.
Con las primeras luces del amanecer, los dos estudiantes, pálidos de ansiedad y con el terror de su aventura latiendo aún tumultuosamente en su sangre, llegaron a la Facultad.
-- ¿Lo has visto? --exclamó uno de ellos.
-- ¡Dios! Sí... ¿Qué vamos a hacer?
Se encaminaron a la parte de atrás del edificio, donde vieron un carruaje ligero con un caballo uncido y atado por el ronzal ... (ver texto completo)
Un señor, antes de morir, le dice a su esposa:
-Mi amor, ahí te dejo para que comas el resto de vida que te queda.
Y le dejó una cuchara.
...//...
Dos de ellos eran jóvenes estudiantes de una facultad de medicina que se hallaba a unas leguas de distancia; el tercero era un gigante muy moreno y desparramado llamado Zangalleirón.
Desde hacía muchos años Zangalleirón estaba empleado en el cementerio en calidad de sepulturero, y su chanza favorita era la de que "conocía todas las ánimas del lugar." Por la naturaleza de lo que ahora estaba haciendo, podía inferirse que el lugar no estaba tan poblado como su libro de registro podía hacer ... (ver texto completo)
El hecho de que Baldrogas estuviera enterrado no era motivo suficientemente convincente como para demostrarle que estaba muerto: siempre había sido un hombre difícil de persuadir.
El testimonio de sus sentidos le obligaba a admitir que estaba realmente enterrado. Su posición --tendido boca arriba con las manos cruzadas sobre su estómago y atadas con una gasa, que rompió fácilmente, sin que se alterase la situación--, el estricto confinamiento de toda su persona, la negra oscuridad y el profundo silencio, constituían una evidencia imposible de contradecir y Baldrogas lo aceptó sin perderse en cavilaciones.
Pero... muerto, no. Sólo estaba muy enfermo, aunque, con la apatía del inválido, no se preocupó demasiado por la extraña suerte que le había correspondido.
No era un filósofo, sino simplemente una persona vulgar, dotada en aquel momento de una patológica indiferencia; el órgano que le había dado ocasión de inquietarse estaba aletargado. De modo que sin ninguna aprensión por lo que se refiriera a su futuro inmediato, se quedó dormido y todo fue paz para Baldrogas.
Pero algo se movía en la superficie. Era aquella una oscura noche de verano, rasgada por frecuentes relámpagos que iluminaban unas nubes que avanzaban por el este, preñadas de tormenta. Aquellos breves y relampagueantes fulgores proyectaban una fantasmal claridad sobre los monumentos y lápidas del camposanto.
No era una noche propicia para que una persona normal anduviera vagabundeando alrededor de un cementerio, de modo que los tres hombres que estaban allí, cavando en la tumba de Baldrogas, se sentían razonablemente seguros.
... //... ... (ver texto completo)
Muy buenos os chistes! Pablo, tocante a eso de que os mensajes van de un foro a outro de visita, fai un tempo que les gusta, será co fin de que teñamos notias entre os foros do Ayuntamiento.

Un padre le regala un coche a su hijo por su cumpleaños. Se trata de un deportivo con la estatuilla de San Cristóbal, el patrón de los conductores, va el chico por la carretera a 100 km/h, pero acelera y se pone a 120, 140, 160, 180, hasta que tiene un accidente y muere.
Sube al cielo y le dice a San Cristóbal:
Me ... (ver texto completo)
Si echas el disco de Mamma Mia en agua hirviendo,
¿cueces ABBAS?

Si multiplicas dos culos,
¿es ojo por ojo?

Si hay una tía tocándole el culo al Increible Hulk,
¿está con las manos en La Masa?

Si le doy de hostias a José Tomás y Marylin Manson … ... (ver texto completo)
Espero que el Padre José no se enfade por tanto amor carnal.
Cambiando de tema hoy metierón para dentro al cura que se metia el dinero para su bolsillo. Que pena la gente que pasa hambre y que tengamos este tipo de personas entre nosotros. Menos mal que el padre José es un santo y solo se queda con las limosnas y despues las reparte entre los pobres. Jodase el gallo
Apreciada ex, que Deus nos sega dando salud para recordar nostros tempos pasados, además que no decaiga el ánimo. Munto obrigado por tudo lo que dedicaste a mi persona, tanto tú como el militare, penso que assín é munto más bonito.

Un beixo.