Aprezado amigo Camba, espero me sepa perdonar por la tardanza en contestar, béin teño o aparello estropeado, logo vexo co amigo Manuele non participa totale que eu co teléfono nahún vai nada béin. Más con tudos os respeitos que me merecen os demás aunque sólo sexa por o sinor xa merece a pena escreber. A xente nahún téin ganas de brincadeira, espero y desexo que tú a malta de iste foro se encuentren béin tanto os que escreben coma os que dexarín de facer.
Un forte abrazo pro sinor.
Qué picaro eres...
Siempre me dijiste que eras incapaz de encontrar mi punto G, porque no sabías leer, ni escribir.
Y mira ahora: cada día lo haces mejor. ¿Has encontrado ya algún punto G por esos mundos infinitos?
Aprezado amigo Camba, espero me sepa perdonar por la tardanza en contestar, béin teño o aparello estropeado, logo vexo co amigo Manuele non participa totale que eu co teléfono nahún vai nada béin. Más con tudos os respeitos que me merecen os demás aunque sólo sexa por o sinor xa merece a pena escreber. A xente nahún téin ganas de brincadeira, espero y desexo que tú a malta de iste foro se encuentren béin tanto os que escreben coma os que dexarín de facer.
Un forte abrazo pro sinor.
Vamos a ver amigos de O Pereiro. ¿Estamos dormidos? Pois xa e hora de despertar. Que ainda que o inverno sexa frio hay que espabilar. Mikel acaba de comunicarme que este Foro está apagado, pois hay que volver a encendelo. Así que Teresa, Pili, Mª Teresa, O Candil, Belsiss, Lito y demás pandilla, animaros y a dar el cante en este querido Foro, y que no se pierdan esos lazos de cariño y amistad que hemos creado. Animo y un abrazo a todos. Xosé o fillo da Carmen.
¡Feliz dia de la amistad!:-)
Pues si amigo del foro tienes razon nadie dice nada creo que todos los amigos y amigas estamos submergidos cada uno en sus problemas y nadie tiene gana de decir nada, el invierno es largo y penoso asi que no hay animo! pero bueno desde Ginèbra os mando a todos un fuerte abrazo y todo el cariño
Vamos a ver amigos de O Pereiro. ¿Estamos dormidos? Pois xa e hora de despertar. Que ainda que o inverno sexa frio hay que espabilar. Mikel acaba de comunicarme que este Foro está apagado, pois hay que volver a encendelo. Así que Teresa, Pili, Mª Teresa, O Candil, Belsiss, Lito y demás pandilla, animaros y a dar el cante en este querido Foro, y que no se pierdan esos lazos de cariño y amistad que hemos creado. Animo y un abrazo a todos. Xosé o fillo da Carmen.
Aprezado Camba, es leer a sua escrita y recordarme da Santa Teresa de Calcuta, con el grado de humanidade que ela tiña, según el padre Xosé é o sinor un hijo de bendición, más que nada por el exemplo
que nos da.
Un forte abrazo.
Hola amigo. Parece que el frío que estáis pasando ha congelado hasta teclas del ordenador. Ya llegará el calor, y volverá a venir a este foro la actividad.
Aunque te parezca mentira, lo del msj anterior es una realidad. En esta zona se programó una paella solidaria como todos los años, para un proyecto en Salvador. (puedes verla en Paella solidaria de Cartagena). Como siempre, ha sido un éxito, donde mas de 150 establecimientos han colaborado altruistamente, además de personal voluntario y el granito ... (ver texto completo)
Hoy animo a todos los foreros, afectados por ese frío que nos cala hasta el extremo de llegarnos al corazón, a abrirlo a esas personas que necesitan de una palabra de aliento, de una ayuda física o moral, de una mano tendida dispuesta a ayudarlas, de un oído generoso dispuesto a escucharlas...

Unamos nuestras manos para ayudarlas, y nos sentiremos un poquito...

... mas humanos...,

... mas sencillos...,

... mas unidos...,
... (ver texto completo)
Aprezado Camba, es leer a sua escrita y recordarme da Santa Teresa de Calcuta, con el grado de humanidade que ela tiña, según el padre Xosé é o sinor un hijo de bendición, más que nada por el exemplo
que nos da.
Un forte abrazo.
Hoy animo a todos los foreros, afectados por ese frío que nos cala hasta el extremo de llegarnos al corazón, a abrirlo a esas personas que necesitan de una palabra de aliento, de una ayuda física o moral, de una mano tendida dispuesta a ayudarlas, de un oído generoso dispuesto a escucharlas...

Unamos nuestras manos para ayudarlas, y nos sentiremos un poquito...

... mas humanos...,

... mas sencillos...,

... mas unidos...,
... (ver texto completo)
Hola Teresiña, feliz Año Nuevo, y una envidia enorme por ese viaje al Valle. Creo que ya no me queda tiempo para poder hacerlo y lo siento, porque es una ilusión que no podré cumplir. Si vuelves otra vez (que sé que lo harás) dedícame un recuerdo al pisar Aubert. Un abrazo y un beso. Xosé.
jose no digas eso estas hecho un chabal no hay nada inposible, pero de todas formas cuanda balla me acordare de ti, un abrazo.
feliz año a todos jose me alegro k estes otra vez en el foro, me pensaba k te abia pasado algo para fin de año estube en pont y fui a aubert, un abrazo.
Hola Teresiña, feliz Año Nuevo, y una envidia enorme por ese viaje al Valle. Creo que ya no me queda tiempo para poder hacerlo y lo siento, porque es una ilusión que no podré cumplir. Si vuelves otra vez (que sé que lo harás) dedícame un recuerdo al pisar Aubert. Un abrazo y un beso. Xosé.
No autobús da Mezquita a Verín un crego ía sentado ao lado dun home bébedo que case cichaba viño polas orellas.
Aquel home peneque lía o xornal con moitas dificultades. De súpeto virouse cara ao crego, e con lingua de trapo preguntou:
--Señor, vostede sabe o que é a artritis?
O cura pensou uns intres, e non quixo deixar pasar a oportunidade de soltarlle un sermón a ser tan descarreirado:
--Sí, home. A artritis élle unha doenza causada polas borracheiras, polas relacións con mulleres pecadoras, a promiscuidade... É coma un castigo por todo iso.
Aquel perdidiño pecador remelou daquela os ollos, e seguiu a ler, calado, no xornal.
Pero o crego quería máis sermón, e preguntoulle:
--Daquela vostede ten artritis... desde hai moitos anos?
--Eu? --contestou o bébedo-- Eu non señor. Eu non lle teño nada diso. Eu pregunteille porque pon eiquí, na Región, que o Papa padece de artritis. ... (ver texto completo)
Sinor Ferro Na Via, béin ustede dice unha verdade coma un santo, además creo que téin tuda rzahún deste mundo mundiale más eu nahún fun a iscola y ate nahún sei o escrebo, meu Deus falo mal escrebo peor, xa me gustaría escreber coma muntos que dexarín de escreber cá, más eu penso que a coisa é entendernos, vexo que o sinor también se recorda do amigo meu coma dice voce el Señor Dn Manuel Valla Gracia, béin como me dixo o padre se queres por béin o nome copio por o dil, meu Deus vexo que é más fácil ... (ver texto completo)
Voy a felicitar a los Srs. Inda Cho Sei y 252525 ya que son los únicos que mantienen nuestro foro vivo. Porque desde que dejó de escribir Dn. Manuel Varela Garcia, este foro está muerto.
Quisiera recordarle al Sr 252525 que arregle el aparejo y escriba en castellano y lo entenderemos mejor, gracias anticipadas.

Un saludo para todos.
Sinor Inda, depois de contar uha verdad como un templo debía decir el finale, como o sinor bein sabe y en acredito a partir de ahí ela foise con el sinor Tilisforo Romerías, además por el respeito que me merecen os dois nahún debíamos divulgarlo, claro eu sei que fun cornudo más de ahí a que se entere tudo mundo, aunque eu entendo que un matrimonio sin cornos é como un violín sin cordas, perdón creo que era un xardin sin violín, béin nahún dou unha a dereito, fai tempo teño o aparello estropeado ... (ver texto completo)
Alá nos tempos de María Castaña, cando o Zé das Carvalhas e a Pita casaron, ela levou para a casa un baúl enorme, pedíndolle ao seu home que respectara a súa intimidade, e nunca o abrira.
O Zé fixo caso, e durante vinte anos nunca abriu aquel baúl, nin nada preguntou sobre o asunto.
Pero un día xa non puido aturar máis, e díxolle á Pita Moñuda que lle descubrira o segredo.
A ela doulle dó del, e abriu aquel raio de baúl. Dentro había vinte mil duros e catro patacas.
O das Carvalhas, asombrado, ... (ver texto completo)