Don José era o crego daquel pobo. Un bendito de Deus, inocente, coma se todo o ano fose vinteoito de decembro.
Pero unha tarde ao querer empardecer, cruzouse na rúa co menciñeiro --que non pisaba na igrexa-- e, ao darse as boas tardes, o médico botoulle unha man polo ombro e faloulle deste xeito:
--Mire, Don José. Nin eu paso pola igrexa, nin vostede pisa na miña consulta. Pero ese bandullo tan abultado que nunca lle vira deica hoxe non me ten moi boa pinta. Veña mañá pola mañá, que lle botamos ... (ver texto completo)
Pero unha tarde ao querer empardecer, cruzouse na rúa co menciñeiro --que non pisaba na igrexa-- e, ao darse as boas tardes, o médico botoulle unha man polo ombro e faloulle deste xeito:
--Mire, Don José. Nin eu paso pola igrexa, nin vostede pisa na miña consulta. Pero ese bandullo tan abultado que nunca lle vira deica hoxe non me ten moi boa pinta. Veña mañá pola mañá, que lle botamos ... (ver texto completo)
Aprezado Inda: Nahún teño ningunha dubida do que o sinor contar, más o caso íse foi un bocadito más imbaixo,é decer como o sinor o conta parece como si fora meu pai, pero nahún é assín, de tudas manerias no ramo dos padres debe haber de tudo como hombres que sahún, pero en el caso do santo del padre Xosé que me acompaña casi sempre é un santo foi inganado como eu, por facer un ben a parrocaia puso no seu día o diñeiro en bon recaudo,é decer nas famosas letras do tesouro que o sinor Ruiz Matos no ... (ver texto completo)
