Senteime para xantar, un día xa do pasado remoto, co señor Romerales nun restaurante de Cangas, camiño de Moaña. Era a semana do Teatro Cómico e Festivo do lugar.
Eu pedín peixe. O peixe que fose, dábame igual. Bastáballe con sere un peixe fresco da ría.
Cando me trouxeron o prato co aquel peixe marabilloso deitado nel, Romerales preguntoulle ao camareiro cómo se chamaba aquel peixe.
--Pois non sei decirlle cómo se chama, señor. Élle simplemente un peixe fresco. un peixe da ría.
Romerales levantouse ... (ver texto completo)
Sinor Inda, pero home usted debe coñecer mellor ca eu o sinor Romerales, más debía saber que con tudos los respeitos que me merecen ístes, al ser militares nahún se suelen sentar según con que peixes, como usted béin sabe falando dos mencionados a que ter cuidado sobretudo por culpa dos colores, tratándose del sinor Romerales me parece que adoctó la pustura más correcta, claro vendo desde la xerarquía militare. Por qué digo ísto, según el padre que suele levarse munto béin con los militares, pois ... (ver texto completo)
A ver Teresa, tu hermana Pili mostrando un pedazo de trucha "que da medo vela", y tu sin decir ni pio. ¡Que unha írmá e unha irmá, rapaza! Bicos. Xosé.
e k non vos vira si k e grande e sintome orgullosa de k sea miña irma, un abrazo.
Senteime para xantar, un día xa do pasado remoto, co señor Romerales nun restaurante de Cangas, camiño de Moaña. Era a semana do Teatro Cómico e Festivo do lugar.
Eu pedín peixe. O peixe que fose, dábame igual. Bastáballe con sere un peixe fresco da ría.
Cando me trouxeron o prato co aquel peixe marabilloso deitado nel, Romerales preguntoulle ao camareiro cómo se chamaba aquel peixe.
--Pois non sei decirlle cómo se chama, señor. Élle simplemente un peixe fresco. un peixe da ría.
Romerales levantouse ... (ver texto completo)
eu son do 64 e enpecei a escola na mezquita mira se fai anos k se bay a mezquita o colegio
A ver Teresa, tu hermana Pili mostrando un pedazo de trucha "que da medo vela", y tu sin decir ni pio. ¡Que unha írmá e unha irmá, rapaza! Bicos. Xosé.
Lo de la vuelta al Morrazo no lo sabía, y mira que he vivido un año en Marín, pero lo que es Bueu y Cangas, está dentro de la ruta del ácido úrico.
Un abrazo
Que razón teis amigo Camba, esa si é a ruta do ácido úrico, o fin de de semana que non vou a Barxa, suelo visitar esas vilas co cuñado e coa sua familia, que mora cerca do Sr. De La Casa del Peru, o que estivo de inspector de facenda en Almeria, que por extrañar a ruta esa se trasladou pra Pontevedra pra seguir recorrendoa e desgustando as diferentes variedades de mariscos que nas nosas rias acampan que con estes mariscos tamben baixa o alvariño. Gusta mais destes lugares que de Aguadulce, e que ... (ver texto completo)
Sisi eu fui das qe inagurou o Grupo Escolar, solo fui un ano. Me acordo cuando chegabamos o cruce e a li estaban teus irmaus o Jose Luis eo Domingo encollidos de frio qe recordos xa pqsaron anos. Nesa epoca conocin q moitos do Pereiro. Saludos pra todos eles
Sr. 25, se sigue tendo añoranza de aqueles documentales, non se preocupe, eu teño a colección completa de El hombre y La Tierra: Fauna Ibérica. Cuando veñas de Brasil, solo teis que pedirmos, pra disfrutar de eses momentos inolvidables.
En cuanto os animales de duas patas, son mui difíciles de controlar pola inxusticia española; sobre todo conocendo os camiños Trillados e as facaltruadas Fachardonianas.
Saludos.
Sinor Ballesteros: Munto obrigado, más o xefe téin tambéin munta mercaduría disa, desdelogo a min era un programa que me gostaba munto.
Como dice voçe que téin más razahún que un santo con relazahún os de duas istou de acordo co sinor, más qué debemos facer, que sexa o que Deus quixer por qué o da istola depende da Xusta,é istá a veces nahún é tanhún xusta.

Unha aperta.
Amigo Ballesteros: Me fixo recordar o meu espacio preferido na caixa tonta, el sinor que más añorei, que documentales facía de animales de cuatro patas, y outras especies, claro que me imaxino co sinor agora istá a pensar en animales de duas, esperemos que nahún se cumplan os obxetivos que els pretenden.

Unha aperta.
Sr. 25, se sigue tendo añoranza de aqueles documentales, non se preocupe, eu teño a colección completa de El hombre y La Tierra: Fauna Ibérica. Cuando veñas de Brasil, solo teis que pedirmos, pra disfrutar de eses momentos inolvidables.
En cuanto os animales de duas patas, son mui difíciles de controlar pola inxusticia española; sobre todo conocendo os camiños Trillados e as facaltruadas Fachardonianas.
Saludos.
Lo de la vuelta al Morrazo no lo sabía, y mira que he vivido un año en Marín, pero lo que es Bueu y Cangas, está dentro de la ruta del ácido úrico.
Un abrazo
Estas duas rapazas foron a escuela sa Mezqeita.
Pepita, ¿tú tamén fuche o colegio da Mezquita?
Como diría o mui recordado Félix: "Queridos amigos,... un grupo de alimañas cazadoras, se dispone,... desde su atalaya, a dar caza a su presa previamente seleccionada. La etrategia es la misma que utilizaron en la anterior salida, cuando cazaron al macho Alfa: La manada asesina,... perfectamente conocedora de su Trillero terreno, fué rodeando a su presa,.. marcando territorio con sus pútreos escrementos,... cercándolo,... arrinconándolo cada vez mas hasta que, totalmente indefenso, tuvo que desistir ... (ver texto completo)
Amigo Ballesteros: Me fixo recordar o meu espacio preferido na caixa tonta, el sinor que más añorei, que documentales facía de animales de cuatro patas, y outras especies, claro que me imaxino co sinor agora istá a pensar en animales de duas, esperemos que nahún se cumplan os obxetivos que els pretenden.

Unha aperta.
Como diría o mui recordado Félix: "Queridos amigos,... un grupo de alimañas cazadoras, se dispone,... desde su atalaya, a dar caza a su presa previamente seleccionada. La etrategia es la misma que utilizaron en la anterior salida, cuando cazaron al macho Alfa: La manada asesina,... perfectamente conocedora de su Trillero terreno, fué rodeando a su presa,.. marcando territorio con sus pútreos escrementos,... cercándolo,... arrinconándolo cada vez mas hasta que, totalmente indefenso, tuvo que desistir ... (ver texto completo)
Al "aprezado Inda" sólo le faltaba eso: tener un misionero jesuita destacado en su ascendecia familiar.
Si el Padre Roque Lubián levantara hoy la cabeza y conociera a su irreverente familiar, o lo enderezaba por los caminos de la santidad, o daba media vuelta de inmediato. Vaya usted a saber, señor de Las Carvajas.
Aprezado Telesforo: Le entendo perfectamente, pues a min me pasaba algo parecido más al istar tudos los dias con el padre Xosé istou cambeando un bocadito.

Unha aperta.
Al "aprezado Inda" sólo le faltaba eso: tener un misionero jesuita destacado en su ascendecia familiar.
Si el Padre Roque Lubián levantara hoy la cabeza y conociera a su irreverente familiar, o lo enderezaba por los caminos de la santidad, o daba media vuelta de inmediato. Vaya usted a saber, señor de Las Carvajas.
Vaya todo por Dios. ¡Y yo que creí que le estaba tocando el órgano al padre Moisés en su parroquia!
Que cure pronto esa mano.