Hay mutos anos, nun pobo mais acá de mais alá das portelas, había un crego, que por a edade mais os achaques propios dela xa estaría millor disfrutando dun ben merecido retiro. Pero non sei se era por decisión propia ou polo feito de ter o cargo vitalicio, o caso é que seguía con muta dedicación o pé do canón.
O sacristán, tamén xa maduriño, ainda tiña a mente muy clara e, como levaba casi toda a vida desempeñando iste oficio, sabía toda-las lecturas de memoria. Cando o crego predicaba, apostábase ... (ver texto completo)
Apreciada Gel: Quero felicitarte por o conto, é tamen por participar no foro de de Barxa.
Pero este crego que apareceu respostando a tua mensaxe que non lle gustou que lle bote azucre que asi teno mais dóce. E agora cando teña tempo si que os bou a contar bonitos pra que lle gusten os cregos todos.
Un saudo Gel.
¡Hola Purita!
Soy Angelines, la que está a la izquierda de la foto vestida de comunión.
Están mis padres, mi padrinos y mis hermanos. Me ha hecho mucha ilusión ver esta foto. Me acuerdo perfectamente de ese día y de toda la gente.
Y te doy mil gracias por haberme hecho recordar lo bien que lo pasamos y lo felices que eramos.
Un saludo y me ha hecho mucha ilusión haber contactado contigo.
Aprovecho para darte mi más sentido pésame por la muerte de tu padre.
Si tienes más fotos de la comunión ... (ver texto completo)
Maria, del único de los hermanos Guerra que no conozco fotos es de Manuel. De él solo sé que se habrìa quedado en Brasil. ¿Sabés algo de él? Te mando un beso!
Hay mutos anos, nun pobo mais acá de mais alá das portelas, había un crego, que por a edade mais os achaques propios dela xa estaría millor disfrutando dun ben merecido retiro. Pero non sei se era por decisión propia ou polo feito de ter o cargo vitalicio, o caso é que seguía con muta dedicación o pé do canón.
O sacristán, tamén xa maduriño, ainda tiña a mente muy clara e, como levaba casi toda a vida desempeñando iste oficio, sabía toda-las lecturas de memoria. Cando o crego predicaba, apostábase detrás del, atento os patinazos que de cando en vez daba, e si a ocasión se presentaba dáballe disimuladamente co cóbalo, mentras entre dentes intentaba salvar-lle a prédica.
Un domingo na homilía o crego decía: “Naqueles tempos, San Xosé o enterarse que Herodes quería matar o Neno, colleu o avión pra fuxir….”
O sacristán arrímase, golpe de cóbalo disimulado, e dille: “Señor cura, naqueles tempos non había avións”.
O crego mira o sacristán de reollo e dice: “ ¿logo quen carallo me dixo a min que Poncio era piloto?” ... (ver texto completo)
Te hago una consulta María, ¿se sabe quien es la mujer que está con el tio abuelo Antonio y su esposa?.
Hola primo, pues si que estaba yo perdida con los hijos de tio Sergio y tia Dosinda... Me tienes que perdonar por haber pensado que Juan Antonio era niña; es que por detras de la foto pone Juanita (y es una o). Tenia unos ojos muy claros (como el abuelo Abel). Pensé tambien que habian nacido todos en Argentina. Muchisimas gracias por aclararme tantas cosas que me eran desconocidas hasta la fecha. ¿Como se llama tu Hijo? Porque Angelitas, Juanes, Antonios, Joses, Luisas hay bastantes en la familia ... (ver texto completo)
Hola Maria: Además del error de la "a" por la "o", la ropa con que vestían a los chicos era bastante particular. Asi que se presta a la confusiòn. Si, tenía ojos claros, como el abuelo Abel y como mi papá, que suerte que tuvieron no? les tengo un poco de envidia. Te cuento que el niño se llama Federico, asì que, creo que te podes quedar tranquila por el exceso de Juanes, Antonios, Josés, Luises, etc. Luisa, ademàs de ser lindo nombre no hubo tantas, o sì? Yo te recuerdo a vos, a mi màma y a la bisabuela, no recuerdo si hay otra en la familia. ... (ver texto completo)
Ya llovio desde enconces. Era el dia de San Pedro, fiesta en Pereiro y comuniones.
! Hola Purita! Solo reconozco a tus padres y a ti en esta foto. Las demas personas no veo quienes son. Un beso para todos...
Hola Lito: ¡Que guapa era tu madre! Gracias por hacernos disfrutar de esta foto tan bonita.
M. Luisa, qué gracia me fizo o que escribes sobre a foto das "fillas" de Sergio.
¡Tanto tempo sin saber nada da Juanita e resulta que era Juanito! Son muy bonitas estas fotos da familia e estando tan lexos e loxíco que haxa confusións.
Apertas.
Yo no soy nada futbolero y a medida que han ido pasando los años cada vez me interesa menos, pues parece que el deporte ha quedado relegado en su segundo plano en pos del negocio. Pero esto no es impedimento para que me haya alegrado el gran triunfo logrado por la selección nacional. Y lo mejor de todo es que el futbol ha conseguido que prácticamente la totalidad del país se sintiera español, dejando a un lado los nacionalismos.
Saludos
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Prezado amigo: Quero felicitarte polo conto está muy logrado, é como dixo o crego noutro conto que contou Gel Martinez pode que fose mentira ou certo.
Temos no foro de Barxa uns amigos portugueses que como podedes comprobar contanos mui bonitos ainda que a un deles llos conta o xefe, que xa nos podia invitar a comer nos seos restaurantes de Madrí.
Unha forte aperta para INDA CHO SEI, GEL MARTINEZ, E PINGADELO
Mi abuelo Sergio y la abuela Dosinda tuvieron cuatro hijos, dos mujeres nacidas en España, Luisa -mi mamá- y Angelita. En Argentina nacieron dos varones, uno es el de la foto -aunque la ropa pareciera decir lo contrario, es varon y se llamaba Juan Antonio- era mi padrino de bautismo, tuvo tres hijos, falleció. El otro hijo es mi tío José que para esa fecha quizá no había nacido.
Hola primo, pues si que estaba yo perdida con los hijos de tio Sergio y tia Dosinda... Me tienes que perdonar por haber pensado que Juan Antonio era niña; es que por detras de la foto pone Juanita (y es una o). Tenia unos ojos muy claros (como el abuelo Abel). Pensé tambien que habian nacido todos en Argentina. Muchisimas gracias por aclararme tantas cosas que me eran desconocidas hasta la fecha. ¿Como se llama tu Hijo? Porque Angelitas, Juanes, Antonios, Joses, Luisas hay bastantes en la familia ... (ver texto completo)
Hola Maria Luisa: se llamaba Angelita la hija de mi abuelo Sergio, y está en esta foto y tambien en otra junto a mi abuela Dosinda. Había nacido en Pereiro y vino a Argentina a pocos meses de nacer. Tuvo una hija que se llama Angela. El tío Sergio tuvo una hija, que se llama Angelita, pero no nos vemos desde hace muchos años.
Amigo Pachi: Tengo que preguntarte si asomas por el foro, si has cambiado los teléfonos tanto el fijo como el movil, porque estoy cansado de llamarte y el movil desconectado y en el fijo no responde nadie, espero no andes de hospitales.
Estoy realmente preocupado por la salud de tu esposa y por ti.
LLamame por teléfono por favor. Un saludo
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Gracias, como de costume moi bon. Os días como as flores hainos de todalas cores, e por veces esquecémos que un día non rido é un día non vivido. Saúdos dende a outra veira das Portelas.