Preçado Zé: Naho andes a publicitâre os jefes que tiveste, que ca a un gaijo que foi eimpregado dalgun que pudo ser teo jefe taumbeim, ele naum sabe se tu fuste empregado dele, y a ele na decada dos anos 70 naho pagou á segurança social por ele, asin o comfirma a sua vida laboral. Mais o depois bahum de bos homens pola vida.
Aprezado Barxés: Munto obrigado por poñerme al corriente de isas coisas. Más ô caso ô que sinor se refiere istá prescrito, nahu debía voçe dibulgarlo ca, pois nahu foi ô meu caso a min sempre me pagaron a seguridad sociale, más agora istou a mintir, cando andey a segada do centeo nahún.
Unha aperta.
Que calado o tiña o meu xefe, dis o pa fala da foto ahí o que sexa, pon andar ise foro que istá parado. Teño que darle a razahún sempre istá en tudo, más nahu quer decer coando a tirou. Istá munto bein ficou más novo do que e en persoa.
Unha aperta.
Preçado Zé: Naho andes a publicitâre os jefes que tiveste, que ca a un gaijo que foi eimpregado dalgun que pudo ser teo jefe taumbeim, ele naum sabe se tu fuste empregado dele, y a ele na decada dos anos 70 naho pagou á segurança social por ele, asin o comfirma a sua vida laboral. Mais o depois bahum de bos homens pola vida.
Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Apreciada Gel,ó comentario que ouviste nahu le des munta importancia, más creo quen ó dixo xa sabemos do pe que coxea. Iso do paso adiante sona cando fixe a mili, oxalá a sín sea por ó bein de tudos, más eu axo que a que ir o xeito.
Me gostan tudos os teos mensaxes, pero en especial un que puseste onte no foro de Lubian.
Uha aperta.
Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Hai que ver que mediño tiñan estas rapazas. Seguro que hoxe en dia, non teñen tanto ¿verdad miñas reinas?. Un biquiño para as duas. Xose. (De cando en vez ata escribo en galego).
hola claro k todos tiñamos medo co k se falaba nos fiadeiros eu se tiña k salir a calle de noite e pasaba por algun cruce de camiños eu sola corria como ua chispa porque decian k ali xuntabanse as bruxas yas animas e mais na nosa casa habia ua tranpilla pa baixar a cuadra eu esa abitacion non dormia sola co medo k tiña k entrara alguien xa te podes igmaginar k medo, un abrazo.
Gel, parecido a esto tuyo me pasó a mí pero en la Zapagueda, cuando bajaba de la Carretera de Arriba al Pereiro de Abajo para ir a la catequesis de Primera Comunión, que me la daba mi querida Petita. También recuerdo como si fuese ahora el miedo que me daba cruzar las leiras de centeno de la Zapagueda, el camino era muy estrechito, yo era muy pequeñita y las espigas subían por encima de mi cabeza con lo cual, cuando yo entraba en ese camino sólo veía espigas y más espigas a ambos lados, pero no veía ... (ver texto completo)
Hai que ver que mediño tiñan estas rapazas. Seguro que hoxe en dia, non teñen tanto ¿verdad miñas reinas?. Un biquiño para as duas. Xose. (De cando en vez ata escribo en galego).
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
Gel, parecido a esto tuyo me pasó a mí pero en la Zapagueda, cuando bajaba de la Carretera de Arriba al Pereiro de Abajo para ir a la catequesis de Primera Comunión, que me la daba mi querida Petita. También recuerdo como si fuese ahora el miedo que me daba cruzar las leiras de centeno de la Zapagueda, el camino era muy estrechito, yo era muy pequeñita y las espigas subían por encima de mi cabeza con lo cual, cuando yo entraba en ese camino sólo veía espigas y más espigas a ambos lados, pero no veía ... (ver texto completo)
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
gracias gel por esas experiencias tan bonitas... ahora en el barroque queda tan poco de esas cosas tan bonitas q cuentas,,, ya no hay trigo, ni maiz ni.... gente solo quedan unos castaños y un monton de paisaje quemado en un sin sentido,, eso en el barroque.. mas abajo... ahi donde te estaban esperando tampoco queda mucho... algun coche q pasa, y un par de vecinos, q van a dar de comer al perro o a las gallinas y de vez en cuando algun peregrino que al saludo de buen camino se para a tomar un cafe.. ... (ver texto completo)
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
Estupendo tu relato Gel. Es un placer leerte. Sigue así para amenizar este foro que ultimamente esta bastante apagado. Un abrazo. Jose.
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
Que calado o tiña o meu xefe, dis o pa fala da foto ahí o que sexa, pon andar ise foro que istá parado. Teño que darle a razahún sempre istá en tudo, más nahu quer decer coando a tirou. Istá munto bein ficou más novo do que e en persoa.
Unha aperta.
un besote pili
pili k visitando a nosa virgenciña e tamen os nosos seres queridos falando de magostos xa non e o mismo k antes cuando eu hera pequena faciamolo tada a jubentud no monte e pasabamos genial ahara non e o mismo, un biko.
Me di o meu xefe si le podeis mandar alguhas nueces,él pagas a tres euros, sabe que ahí na Gudiña algún ano había muntas. Isté día pagoas ca en Madride a seis euros, xa istá a pensar en facer negocio cos da Gudiña.
En istá foto de aquí en riba a un gaxo que e idéntico o meu xefe.
Unha aperta a tudos incluido o desaparecido Picarel.
PELOTA.... q te conozco aunque sea de foto.. y deseando conocer a mas gente--conozco a candil a pura... a pili y a teresa aunque no les pongo cara les vi un momento en mezquita en un mal momento para ellas.. lo de escribir pues es un poco darle vida al pueblo aunque sea virtual... porque real en este momento debe estar bajo minimos.. Bueno despues del rollo acabamos de quedarnos solos en el caserio han estado manel, carmen (nela) y claro lito con hijos y nietos.. hemos --- he cocinado un cocido gallego ... (ver texto completo)
Maykel tu como siempre dando envidia a los foreros, yo tambien e comido castañas del pereiro y que buenas estan son mas sabrosas que las de esta zona y lo del tixolo es como las haciamos de pequeños que tiempos aquellos bueno un abrazo.
un besote pili