Felicidaded barxes qe pases un feliz dia. un daludo
Yo s
oy aqel, felicidades qe pasases un feliz dia. Tamen lle dedeo un feliz dia o Pepe Varela e demais foteros de este foro
Como xa estamos a dia 19 San Jose felicidades a todos os Joses e Josefas de ste foro qe paseis un feliz dia.
O Padre José sabe máis deses peixes ca nós. Daquel non quedou máis co cangallo, a pesares de ser descoñecido para Romerales.
Aquela espantada non foi máis ca unha escena teatral de Telesforo. Logo volveu, cuadróuselle ao camareta, e faloulle deste xeito:
--Tráigame a mí otro igual, por favor. Hagámosle así un homenaje gastronómico al soldado desconocido.
Señor Inda Cho, haga el favor de reportarse. En lugar de contar a su manera aventuras de pescados, ¿por qué no cuenta los pecados de sus aventuras en la playa de Barra, tan cerquita de ese recorrido por la península del Morrazo?
feliz día a tods los joses y josefas y tambien a todos los padres, pepa tono felicidades
Sinor Inda, pero home usted debe coñecer mellor ca eu o sinor Romerales, más debía saber que con tudos los respeitos que me merecen ístes, al ser militares nahún se suelen sentar según con que peixes, como usted béin sabe falando dos mencionados a que ter cuidado sobretudo por culpa dos colores, tratándose del sinor Romerales me parece que adoctó la pustura más correcta, claro vendo desde la xerarquía militare. Por qué digo ísto, según el padre que suele levarse munto béin con los militares, pois ... (ver texto completo)
O Padre José sabe máis deses peixes ca nós. Daquel non quedou máis co cangallo, a pesares de ser descoñecido para Romerales.
Aquela espantada non foi máis ca unha escena teatral de Telesforo. Logo volveu, cuadróuselle ao camareta, e faloulle deste xeito:
--Tráigame a mí otro igual, por favor. Hagámosle así un homenaje gastronómico al soldado desconocido.
Senteime para xantar, un día xa do pasado remoto, co señor Romerales nun restaurante de Cangas, camiño de Moaña. Era a semana do Teatro Cómico e Festivo do lugar.
Eu pedín peixe. O peixe que fose, dábame igual. Bastáballe con sere un peixe fresco da ría.
Cando me trouxeron o prato co aquel peixe marabilloso deitado nel, Romerales preguntoulle ao camareiro cómo se chamaba aquel peixe.
--Pois non sei decirlle cómo se chama, señor. Élle simplemente un peixe fresco. un peixe da ría.
Romerales levantouse ... (ver texto completo)
Sinor Inda, pero home usted debe coñecer mellor ca eu o sinor Romerales, más debía saber que con tudos los respeitos que me merecen ístes, al ser militares nahún se suelen sentar según con que peixes, como usted béin sabe falando dos mencionados a que ter cuidado sobretudo por culpa dos colores, tratándose del sinor Romerales me parece que adoctó la pustura más correcta, claro vendo desde la xerarquía militare. Por qué digo ísto, según el padre que suele levarse munto béin con los militares, pois ... (ver texto completo)
A ver Teresa, tu hermana Pili mostrando un pedazo de trucha "que da medo vela", y tu sin decir ni pio. ¡Que unha írmá e unha irmá, rapaza! Bicos. Xosé.
e k non vos vira si k e grande e sintome orgullosa de k sea miña irma, un abrazo.
Senteime para xantar, un día xa do pasado remoto, co señor Romerales nun restaurante de Cangas, camiño de Moaña. Era a semana do Teatro Cómico e Festivo do lugar.
Eu pedín peixe. O peixe que fose, dábame igual. Bastáballe con sere un peixe fresco da ría.
Cando me trouxeron o prato co aquel peixe marabilloso deitado nel, Romerales preguntoulle ao camareiro cómo se chamaba aquel peixe.
--Pois non sei decirlle cómo se chama, señor. Élle simplemente un peixe fresco. un peixe da ría.
Romerales levantouse ... (ver texto completo)
eu son do 64 e enpecei a escola na mezquita mira se fai anos k se bay a mezquita o colegio
A ver Teresa, tu hermana Pili mostrando un pedazo de trucha "que da medo vela", y tu sin decir ni pio. ¡Que unha írmá e unha irmá, rapaza! Bicos. Xosé.
Lo de la vuelta al Morrazo no lo sabía, y mira que he vivido un año en Marín, pero lo que es Bueu y Cangas, está dentro de la ruta del ácido úrico.
Un abrazo
Que razón teis amigo Camba, esa si é a ruta do ácido úrico, o fin de de semana que non vou a Barxa, suelo visitar esas vilas co cuñado e coa sua familia, que mora cerca do Sr. De La Casa del Peru, o que estivo de inspector de facenda en Almeria, que por extrañar a ruta esa se trasladou pra Pontevedra pra seguir recorrendoa e desgustando as diferentes variedades de mariscos que nas nosas rias acampan que con estes mariscos tamben baixa o alvariño. Gusta mais destes lugares que de Aguadulce, e que ... (ver texto completo)
Señor Romerales, gracias por el consejo, pero las notas no se pueden esconder pero si que alguna vez me puedo saltar alguna pero yò vi lo que vi y no pasa nada, los colores son los colores, estoy viendo el DEPORTIVO== CELTA espero que gane el CELTA por que es mi segundo equipo el DEPOR me da igual, bueno de don RAFAEL nada, YO SOY AQUEL a secas, por que aqui nadie pone su nombre, y yò tampoco, nada mas siga usted con ese humor y que DIOS le guarde muchos años por que un servidor de la patria se merece ... (ver texto completo)
Señor Aquel que es usted: Lamento que el Celta quedara esa noche de imaginaria.
Yo he sido en mis tiempos de bachillerato del "Hai que roelo", con Cobo, Irulegui, Batalla, Cholo... Por cierto, el señor Cholo conducía el trolebús de Pontevedra a Marín al mismo tiempo que jugaba contra el Madrid. El día que les ganaron 3-0 a sus madrileños del alma, después se mató el centrocampista Calleja en un accidente con su Mini a la altura de Chapela.
Vemos que para Aquel, que es usted, el Deportivo ni fu ... (ver texto completo)
Sisi eu fui das qe inagurou o Grupo Escolar, solo fui un ano. Me acordo cuando chegabamos o cruce e a li estaban teus irmaus o Jose Luis eo Domingo encollidos de frio qe recordos xa pqsaron anos. Nesa epoca conocin q moitos do Pereiro. Saludos pra todos eles
Sr. 25, se sigue tendo añoranza de aqueles documentales, non se preocupe, eu teño a colección completa de El hombre y La Tierra: Fauna Ibérica. Cuando veñas de Brasil, solo teis que pedirmos, pra disfrutar de eses momentos inolvidables.
En cuanto os animales de duas patas, son mui difíciles de controlar pola inxusticia española; sobre todo conocendo os camiños Trillados e as facaltruadas Fachardonianas.
Saludos.
Sinor Ballesteros: Munto obrigado, más o xefe téin tambéin munta mercaduría disa, desdelogo a min era un programa que me gostaba munto.
Como dice voçe que téin más razahún que un santo con relazahún os de duas istou de acordo co sinor, más qué debemos facer, que sexa o que Deus quixer por qué o da istola depende da Xusta,é istá a veces nahún é tanhún xusta.

Unha aperta.
Amigo Ballesteros: Me fixo recordar o meu espacio preferido na caixa tonta, el sinor que más añorei, que documentales facía de animales de cuatro patas, y outras especies, claro que me imaxino co sinor agora istá a pensar en animales de duas, esperemos que nahún se cumplan os obxetivos que els pretenden.

Unha aperta.
Sr. 25, se sigue tendo añoranza de aqueles documentales, non se preocupe, eu teño a colección completa de El hombre y La Tierra: Fauna Ibérica. Cuando veñas de Brasil, solo teis que pedirmos, pra disfrutar de eses momentos inolvidables.
En cuanto os animales de duas patas, son mui difíciles de controlar pola inxusticia española; sobre todo conocendo os camiños Trillados e as facaltruadas Fachardonianas.
Saludos.