Disculpen que nahún posa salir como eu quería, pois no convento a veces que me iscapo, como foi oxe o caso, a coisa que penso que mereceo a pena por incontrar a miña ademirada Xel y o inconfundible Romerales, pois sahún duas persoas das que merece a pena con tudos los respeitos a los demás, béin como se poden imaxinar no convento o que más facemos é rezar, detudas maneiras parece que la Reina de Olanda deixo o cargo a nosa amiga arxentina é decir amiga dun bon amigo meu que nahún é outro que el máximo ... (ver texto completo)
Prezado Barxes, un saúdo para ti e demais foreros. A pesar de as aparencias non teño este agradable foro no esquecemento.
Pero tes que me disculpar, vou a deixar o chiste para outro intre no que me atope máis en órbita. Os avatares as veces fan relegar o humor a un segundo plano. Mentras tanto, unha aperta para todos.
Huy, Gel, huy... ¡No habrás estado ocupada en el Protocolo de la toma de posesión de los nuevos Reyes!
A mí me encargaron la organización de una parada y desfile militar, pero al final les pareció demasiada velocidad la de la Legión, y prescindieron de nuestros servicios. No saben de pasodobles.
Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos
Prezado Barxes, un saúdo para ti e demais foreros. A pesar de as aparencias non teño este agradable foro no esquecemento.
Pero tes que me disculpar, vou a deixar o chiste para outro intre no que me atope máis en órbita. Os avatares as veces fan relegar o humor a un segundo plano. Mentras tanto, unha aperta para todos.
Los castaños nacen bravos, como nosotros. Luego nos cuidan, nos educan, nos injertan, nos reúnen, y resulta algo de provecho:

En los sotos de mi pueblo
los castaños
hablan de historias lejanas.

En los sotos de mi pueblo
los castaños
miran caminos perdidos
entre las revueltas nieblas. ... (ver texto completo)
Assín, assín amigo Camba como nahún podía ser doutra maneira, facendo notar os sentementos, munto bueno.

Un abrazo.
Esta noite, alguén preguntóu: ¿Como acabóu o cupón da ONCE?. E algún lle contestóu:

-No cuba da basura.

Boas noites.
Los castaños nacen bravos, como nosotros. Luego nos cuidan, nos educan, nos injertan, nos reúnen, y resulta algo de provecho:

En los sotos de mi pueblo
los castaños
hablan de historias lejanas.

En los sotos de mi pueblo
los castaños
miran caminos perdidos
entre las revueltas nieblas. ... (ver texto completo)
Contáronmo o outro día. Dixéronme que o contaran nun concurso de O Luar, na TVG. Non ganou o concurso, claro.
Inda que eu son bastante irreverente, o contiño este inda o é máis. Por iso pido perdón por anticipado. Aqueles que sexan moi piadosos, que recen un "Señor mío, pecador..." antes de ler o que imos escribir, dándose tres labazadas no peito.

Despois dunha noite de sábado de borracheira, chegou ao medio da praza da aldea o lacazán aquel. A xente estaba na Misa de doce e, como era agosto, ... (ver texto completo)
Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos
Si de algo me teño que avergonzar, e de non teñer ningunha gracia pra contar chistes.
Na terra da miña muller teñen gracia pra contalos. Sempre que conto un, sempre me dicen todos, incluso a miña muller:
-" Pero que malo eres".
E teñen razón, pois inda que o chiste teña gracia, sempre o escarallo.
Pero a ela lle digo (cariñosamente):
-A obligación da muller, é reir os chisten do seu home, anque sexan malos.
Nin por esas.
Un fracaso total

Un abrazo
Que no se me enfaden los injertadores de Lubián, pero hasta hace poco --y lo sé de buena boca-- la mayoría de los castaños eran bravos. Y los pellizos bravos se clavan hasta las entrañas, y sus pinchazos duelen como los del escaramujo.
Pero cuando los perendengues cuelgan mucho, es porque se le caen ya los dientes al chucho.
Sin habértelo pensado, te ha salido pareado.

Buenas tardes. Ahora ya tengo todo el tiempo del mundo mundial para disfrutarlo.

Vamos a ver como es la vida de jubilado. Me dedicaré a culturizarme un poco, para estar a la altura en este foro.

He empezado por ir a tomar un café en una reunión con la escritora María Dueñas, y debido a la buena impresión que me ha dejado, con su sencillez y su forma de acercarse a la gente, tendré que volverme a leer "El tiempo entre costuras".

Desempolvaré ... (ver texto completo)
Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos
Que no se me enfaden los injertadores de Lubián, pero hasta hace poco --y lo sé de buena boca-- la mayoría de los castaños eran bravos. Y los pellizos bravos se clavan hasta las entrañas, y sus pinchazos duelen como los del escaramujo.
Pero cuando los perendengues cuelgan mucho, es porque se le caen ya los dientes al chucho.
Hay un páxaro que se lle conoce como o Huy Huy. E un tanto peculiar, porque ten os cataplines muy grandes é as patas muy cortas. E cuando vay a pousarse no chau dice: ¡Huy huy huy!

Un saludo pra todos os foreiros que animan este espacio
Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos
Aprezado amigo Camba: Assín, assín me gosta con sultura, que se digan as coisas como as sentas, aunque a veces téñamos que contar o do páxaro cos huevos grandes, qué nahún pasa nada, fai tempos fui a prai cun amigo y o xegar dice éste, axo que xa xegou o meu amigo, nahún facia más que mirar pra area, coisa que eu le digo y como lo sabes mirando pro chán, nahún veis que aquí pasou unha coisa como sí pasara o tamón dun arado, claro o xegar o lado da auga había un negro co pantalon posto,é cuando dice ... (ver texto completo)
Eiquí, en Lubián, temos un veciño que se puxo un día a tirar de pantalón debaixo dun castañeiro, e despois de decir varias veces iso de "ui, ui,...", berrou con voz de barítono:
--Nuncas máis, carallo!
Hay un páxaro que se lle conoce como o Huy Huy. E un tanto peculiar, porque ten os cataplines muy grandes é as patas muy cortas. E cuando vay a pousarse no chau dice: ¡Huy huy huy!

Un saludo pra todos os foreiros que animan este espacio
Aprezado amigo Camba: Assín, assín me gosta con sultura, que se digan as coisas como as sentas, aunque a veces téñamos que contar o do páxaro cos huevos grandes, qué nahún pasa nada, fai tempos fui a prai cun amigo y o xegar dice éste, axo que xa xegou o meu amigo, nahún facia más que mirar pra area, coisa que eu le digo y como lo sabes mirando pro chán, nahún veis que aquí pasou unha coisa como sí pasara o tamón dun arado, claro o xegar o lado da auga había un negro co pantalon posto,é cuando dice ... (ver texto completo)
Hay un páxaro que se lle conoce como o Huy Huy. E un tanto peculiar, porque ten os cataplines muy grandes é as patas muy cortas. E cuando vay a pousarse no chau dice: ¡Huy huy huy!

Un saludo pra todos os foreiros que animan este espacio
¡Ora beim! Com certeça o senhor pode acreditar que eu náo estaba a perçever que voçé falase do "orto", i acredito que tambéim náo etaba a falar do "horto"; com liçenza, posso diçer que eu estaba a comprinder ó gaijo.
Até ja, caro.
Sauade pra tuda a malta.
Amigo Ballesteros: O sinor escrebe munto béin escrito o meuo idioma, ¿Xa me gostaría saber a qué iscola foi? claro que téin razahún o padre Xosé que teño que poñer más atenzahún cando él me insena, me gostaría escreber tambéin como sinor.

Até ja, caro. amigo Ballesteros.