Nun pobo portugués preto da raia, un crego recién salido do seminario, co entusiasmo ainda fresco e recién estrenado, puña tal brío nos sermóns que parecía que os vivía realmente.
Un Xoves
Santo, o crego apuntaba co dedo índice pro medio da igrexa chea de fregueses e decía:
- ¡Por nos o crucificaron!, ¡Por nos morreu! ¡Os nosos pecados o mataron!......
Na primeira fila, sitio fixo de tres beatas, estas vivian o sermón tan intensamente coma o curiña e a medida que él subía a voz as beatas pasaron
... (ver texto completo)