Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Apreciada Gel,ó comentario que ouviste nahu le des munta importancia, más creo quen ó dixo xa sabemos do pe que coxea. Iso do paso adiante sona cando fixe a mili, oxalá a sín sea por ó bein de tudos, más eu axo que a que ir o xeito.
Me gostan tudos os teos mensaxes, pero en especial un que puseste onte no foro de Lubian.
Uha aperta.
Hai moitas cousas para escoitar, está claro que temos que ter paciencia e non desesperar. Eu teño culpa que eu e Ballesteros foro que nos gusta e saír todos os días é un pecado só desexa cubrir con palabras enriquecer e non vimos todo o respecto do mundo. Entón, cada día me gusta da liberdade de expresión e aínda non creo que hai persoas que queren impoñer os seus criterios. Un saúdo
Manuel, yo no me doy por aludido, no me reconozco en el escrito de esta "cosa" (sin nombre ni apellido), porque, como tu bien dices, siempre pongo el auror, tanto en las frases como en los poemas; y nunca presumo de nada; aunque, viendo estas cosas bien podía hacerlo. Por eso no creo que se refiera ami, en todo caso está en su derecho.
En cuanto a ti, te tacha de rico e inteligente como si eso fuera un delito.
Lo de rico, ¡ojalá sea cierto!, me alegraría por ti y los tuyos. Lo de inteligente..., pues lo entiendo; le parecerá algo extraño, que no entiende, que no alcanza a comprender que la inteligencia es algo que se suele dar entre los humanos: claro está, no en todos. No te preocupes, déjalo estar así. A ti que te gustan tanto los refranes, sabes que hay uno muy apropiado para estos casos:"no hay mayor...."; ¡ah!, este no lo copié de los libros, lo he oido desde pequeño.
Un fuerte abrazo, amigo. ... (ver texto completo)
Amigo Pepe: Assín me gosta sentido de humor, olla referente o teu paxariño, nahu te ficara no rio, si non fora así o outro día inganásteme. De tudas maneiras teño a gailo xea, e decer, nahu e por despreciarto.
Unha aperta.
Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Ben imos para a cama, mañá é moito o que facer, espero que as mentes son mellores e non ten que ter desentendimentos con ninguén. Por primeira vez eu o vexo moi concialador ao sr. cinco (25) e iso é bo porque este foro é para todos e ten o mesmo dereito a outro de Santiago Pereira caso podemos facelo agradable e enriquecedora para todos, saúdos a todos os que viven a democracia eo domingo el quere deixar a aldea. VIVA A DEMOCRACIA
Viva a paxaragada, falando de páxaros, a páxaros, paxariños, paxarracos, a cuestión
e deixalos criar crecer, pra logo ter paxaragada. Estou totalmente de acordo co que di o sinor Varela, e xa nondigo o amigo Ballesteros, que íste e un home inducado respetuoso, e amin iseñame munto, coa suas poesias y sus comentarios. Eu nin sey como aveces se crea un clima de ostilidades sin haber un motivo que lo xustefique.
Unha aperta apreciados amigos.
Hai moitas cousas para escoitar, está claro que temos que ter paciencia e non desesperar. Eu teño culpa que eu e Ballesteros foro que nos gusta e saír todos os días é un pecado só desexa cubrir con palabras enriquecer e non vimos todo o respecto do mundo. Entón, cada día me gusta da liberdade de expresión e aínda non creo que hai persoas que queren impoñer os seus criterios. Un saúdo
Amigo Pachin: Le contesto por alusión, primero decirle que ni soy guapo ni rico, quizas sea todo lo contrario, si me gusta mi pueblo y un medio simpatico y gratis es este. Referente a mi amigo al cual usted cita, claro que no es poeta, pero si es elegante le quiere todo el mundo y cada poesia o algo que ha escrito siempre pone el autor. Dicho todo esto, le sugiero que se tranquilice y que de ninguna manera hable mal de nosotros, porque pocas personas le creeran.
Siento hablarle de esta manera, pero ... (ver texto completo)
Ben, eu espero que me diga unha cousa refernte aos paxaros e só precisa unha franxa, porque eu creo que eu resolver o caso. un saúdo
Ola como estas. eu por madrid moi ben e o teu que tal por orense.
cuentame ningunha cousa. Bicos

Ben, ante todo, pido desculpas se a miña galego non é bo e eu decidimos porque eu estou estudando e recuperar a miña lingua. Un saúdo
Estoy dandole vueltas a estos pajaros, y no termino de entender tu mensaje, o le dices algo a un pajaro que yo y tu sabemos o que pinta una gaviota azul en medio da Vilavella. Diras que soy un curioso, pero no termino a donde y a quien diriges la indirecta. Contamelo viejo, y dejate de pabadas, se que eres muy indulgente y te explicaras.
Un saludo
Ya sabía yo, que tu inteligencia te llevaría por este camino y que tratarías de averiguar y descifrar el mensaje. Vamos a jugar a Policías y ladrones; creo que con un par de vueltas mas (por cierto, hablando de un par de vueltas, recuérdame que te cuente un chiste) lo tienes solucionado.
Haciendo un símil con aquella famosa fabulilla de Tomás de Iriarte;"El burro Flautista", que estudiamos en Vilavella, en aquella enciclopedia ÁLVAREZ de segundo grado y que tanto me gustó, que aún me la sé de memoria."Esta ... (ver texto completo)
Pepita, Ballesteros. Efectivamente soy hijo de Estrella y Santiago como tú bien dices. ¿Relacionado con los de Castromil? también mucho, pues mi madre es dos Basteiros de Castromil.
Si que nos tenemos que ver lo antes posible, cuando paséis por Lubián ahi tenéis vuestra casa, la de siempre, la de la panadería, aunque ésta ahora la llevan otras personas. Me alegraré mucho al conoceros.
Los inviernos solemos pasarlos en Valladolid, algunos días en San Sebastián allí tenemos parte de la familia, ... (ver texto completo)
Claro que tenemos que conocernos, Piño; por la memoria de nuestras madres y por lo mucho que se querían. No tuve el placer de conocer a tus padres, pero, solo de oirle a mi madre hablar tanto y tan bien de ellos, ya casi me parecían de la familia.
Los Basteiros, ¡claro!, ahora ya empiezo a unir piezas: salimos de Lubián, nos vamos a Castromil y, demomento, paramos en Mezquita, con Carmen, ¿no?. Eso creo.
Bueno, como dice mi hermana que viene en Semana Santa, ahí tenemos que vernos; y si es antes ... (ver texto completo)
Hai que ver que mediño tiñan estas rapazas. Seguro que hoxe en dia, non teñen tanto ¿verdad miñas reinas?. Un biquiño para as duas. Xose. (De cando en vez ata escribo en galego).
hola claro k todos tiñamos medo co k se falaba nos fiadeiros eu se tiña k salir a calle de noite e pasaba por algun cruce de camiños eu sola corria como ua chispa porque decian k ali xuntabanse as bruxas yas animas e mais na nosa casa habia ua tranpilla pa baixar a cuadra eu esa abitacion non dormia sola co medo k tiña k entrara alguien xa te podes igmaginar k medo, un abrazo.
Esta es una foto muy buena, por su nitidez, casi se le pueden contar las plumas, y también por su oportunismo. Pero en este mensaje me voy a referir a otro"pájaro"mas dañino, en su amplio sentido de la palabra.

"Yo creo que ya se nota

(y no lo digo de coña),

ahí está la gaviota

esperando la carroña.
... (ver texto completo)
Estoy dandole vueltas a estos pajaros, y no termino de entender tu mensaje, o le dices algo a un pajaro que yo y tu sabemos o que pinta una gaviota azul en medio da Vilavella. Diras que soy un curioso, pero no termino a donde y a quien diriges la indirecta. Contamelo viejo, y dejate de pabadas, se que eres muy indulgente y te explicaras.
Un saludo
Pepita, Ballesteros. Efectivamente soy hijo de Estrella y Santiago como tú bien dices. ¿Relacionado con los de Castromil? también mucho, pues mi madre es dos Basteiros de Castromil.
Si que nos tenemos que ver lo antes posible, cuando paséis por Lubián ahi tenéis vuestra casa, la de siempre, la de la panadería, aunque ésta ahora la llevan otras personas. Me alegraré mucho al conoceros.
Los inviernos solemos pasarlos en Valladolid, algunos días en San Sebastián allí tenemos parte de la familia, ... (ver texto completo)