Esta vez en Japón. Outro continente, outro pais, outra fala; sin envargo forman parte da mesma humanidade.
Para todas as víctimas, o meu recordo e un abrazo forte para a sua familia
Saudos, foreiros.

Na fecha desta foto eu inda andaría gateando, por eso cada vez que a miro paréceme un enigma, só reconozo a Belsita, ó seu lado imaxino que é seu irmán Paco, outra é a Milucha e a Mercedes. ¿Quen reconoce mais? Tamén pode que esté a miña irmá..

Talabarterías non habrá; pero albardas aínda van quedando, así coma tipos aos que lle caen que nin pintadas.
Inda vive hoxe un paisano de Lubián que, estando en Zamora, foi mercar unha albarda á rús da Costanilla, nun lugar chamado "El Sayagués", onde se venden chocallos, albardas, sombreiros de palla, fouces,... Hai catro anos inda estaba alí.
-- ¿Y de qué tamaño quiere la albarda, buen hombre? --preguntou o tendeiro, un bon amigo meu.
O lubianés arrugou o fociño, tirou da boina pra tras, rascou ... (ver texto completo)

Xenial este conto de albardas. Pasa como con todo, antes era a cousa comparable ca “alta costura”, hasta se facían á medida, hoxe son de “prêt-à-porter”, encontránse tamén nos grandes almacéns, e seica teñen moi boa saída. O malo é que visten tan ben, que os que as lucen nin conta se dan de que as levan encima..

Desgraciadamente este é un día para non esquecer, sobre todo para evitar que se repita tal monstruosidad.
Sempre estarán no noso recordo todas as víctimas: unhas porque perderon a vida; outras porque tamén perderon un trozo da sua.
Eu mándolle un abrazo mui grande a todos os seus familiares, esperando que lle sirva de apoio, pero non estaría de mais que despóis e sete anos, alguén lle pedira perdón.
Unha aperta.

permitirme en mi lengua
besarkada haundi bat pereiroko andre guztiei
unha aperta a todas as mulleres do pereiro, a las q estan en el pereiro y atodas las que estan por el mundo
mikel

gracias mikel por acordarte de las mujeres espero q lito ya este recuperado del todo

Talabarterías non habrá; pero albardas aínda van quedando, así coma tipos aos que lle caen que nin pintadas.
Inda vive hoxe un paisano de Lubián que, estando en Zamora, foi mercar unha albarda á rús da Costanilla, nun lugar chamado "El Sayagués", onde se venden chocallos, albardas, sombreiros de palla, fouces,... Hai catro anos inda estaba alí.
-- ¿Y de qué tamaño quiere la albarda, buen hombre? --preguntou o tendeiro, un bon amigo meu.
O lubianés arrugou o fociño, tirou da boina pra tras, rascou ... (ver texto completo)

Día nove de Marzo,
xa non poño máis demora,
vou felicitar no seu día
a muller traballadora.

A muller da nosa Terra,
sempre, sempre, traballadoras
atenden o seu empleo, a casa,
xamais escatiman horas.
... (ver texto completo)

gracias piño pola poesia e muy bonita como tu ven dices as mulleres traballamos fora e atendemos a casa

Hola a todos, Amador la fiesta de ERMUA, se retrasa al dia 2 de Abril, por falta de sitio.
animaros todos, Manolo en Yamaha son tres horas
un forte abrazo para tod@s

Bonito o poema, Piño. A verdade é que a maioría das mulleres de hoxe temos sorte, traballamos, pero non estamos soas ó fronte das labors do fogar nin para educar os fillos e reconócese a nosa contribución a economía familiar. Non sempre foi así, por eso viva a democrácia e vivan os tempos modernos, que son ben diferentes ós de antes e, nostalxia ó lado, na maioría dos aspectos cambiaron para mellor. Tamén penso en tantas mulleres que ainda viven en situación de sumisión, que se lle priva da liberdade, que non son tratadas como persoas humanas. Nenas que se lle impide ir a escoa, só por ser mulleres… e tantas coitas que ainda están pasando día a día en mutos lugares do mundo mundial. Que pronto veñan tempos mellores para todas elas.
Mikel, gracias pola "besarkada", eso soa a moito ¿non? e tamén gracias polo galego, fa-lo moi ben. ... (ver texto completo)

Ya no hay Talaberterías, ya no hay Gobernador que levante la cabeza, no hay ministro ni ministra que pase la prueba de idoneidad.
¿Quien se acuerda cuando guardábamos los mocos en el bolso? ahora le dices a los niños de 10,12 años, que cuando tenias su edad no pasaba el basurero por la puerta y no se lo creen, le cuentas a los niños de 6 años que ibas al monte con esa edad y con un mendrugo de pan, tenias que ir tirando miajas para no perderte, y cuando crees que les vas acojonar, porque se las ... (ver texto completo)

Día nove de Marzo,
xa non poño máis demora,
vou felicitar no seu día
a muller traballadora.

A muller da nosa Terra,
sempre, sempre, traballadoras
atenden o seu empleo, a casa,
xamais escatiman horas.
... (ver texto completo)

¡Gracias, amigo Piño,
qué bon veciño
me saiche!
Graciñas, Mikel,
en euskera biquiños
entendinche.
Galego ou castelán
¡qué mais da!
O mensaxe sempre
se entenderá. ... (ver texto completo)

Día nove de Marzo,
xa non poño máis demora,
vou felicitar no seu día
a muller traballadora.

A muller da nosa Terra,
sempre, sempre, traballadoras
atenden o seu empleo, a casa,
xamais escatiman horas.
... (ver texto completo)

permitirme en mi lengua
besarkada haundi bat pereiroko andre guztiei
unha aperta a todas as mulleres do pereiro, a las q estan en el pereiro y atodas las que estan por el mundo
mikel

Día nove de Marzo,
xa non poño máis demora,
vou felicitar no seu día
a muller traballadora.

A muller da nosa Terra,
sempre, sempre, traballadoras
atenden o seu empleo, a casa,
xamais escatiman horas.
... (ver texto completo)

Gracias polo poema. A cosecha propia de Piño tamén amosa o ben que se lle dá a rima. É máxico o poder da poesía. A par de ser unha maneira moi bonita de expresar os pensamentos, algunhas levan tanto sentimento envolto que ó lelas parece que foron escritas só para nos. Eu limítome ó pracer de lelas, e para todolos foreir@s que disfrutan do galego, aiquí unhas líneas de Curros Enríquez, adicadas á nosa prezada lingua:

Fala de miña nai, fala harmoniosa
en que o rogo dos tristes sube ó ceo
i en que descende a plácida esperanza
ós afogados e doridos peitos;
...
Idioma en que garulan os paxaros,
en que falan os ánxeles ós nenos,
en que as fontes saloucan e murmuran
entre as follosas árbores os ventos… ... (ver texto completo)

Do 79 ó 83 tiven a honra de ser alcalde dun concello de Sanabria. En calidade de tal, acudín a unha xuntanza de alcaldes e outros politiquiños xabreses no Mercado, presidida por o señor gobernador civil da provincia.
O gobernador érache un home de proporcións considerables nas tres dimensións. Tanto era así, que non lle colleu aquel inmenso cu entre os brazos da butaca que lle tiñan asignada, e tuvo que sentar nunha cadeira máis modesta. Probablemente aquiel home, na teoría evolutiva, non descendera ... (ver texto completo)