xdon, me faltan unas palabritas: ta ai xabier! jej
pero si ai xabier!
ai k xavalines!
los dados k ievo kolgados del bolso son los k estan en el koxe d rudi hoy en dia, mi primer regalo.. jiiji
pues si k lo pasabamos muu bien, no cambiaria akellos tiempos x ninguna otra cosa..
falto io!
jajaj, luismi no procede de ningun lado, simplemente es... luismi. jeje
Seremos unos mataos pero muy orgullosos de seguir llevando la cruz de Santiago en nuestro escudo y ser el equipo gallego que más años ha estado en primera. Hermano lo que hay que leer...
Tengo que mandarte el correo, no me he olvidado cuando me ponga bien, que estoy con gripe ya te lo mando ¿vale? un beso.
Si te haces del Deportivo saldras ganando, eso seguro. los Celtiñas son unos mataos
Este "poema" o escribí fai un par de días o meus netiños, gustoume é quero que o vexais. En unha boa temporada non os vou a marear maís con estas chapuciñas. Gracias por dedicarlle este rato.

Camiño da Tuiza ¡Oh sorpresa!
esto era un vintecinco de abril,
no Carqueixal atopeime
loba con tres lobiños, que saian do cubil.

Lle brillaba o pelo de seda
cando o Sol lle pegaba,
deitadiños sobre a fraga,
a sua nai amamantaba.

Tan bonitos eles eran,
que hasta a raposa admiraba,
non lle importaba o peligro
se quedaba embelesada.!

Seguin carreirón adiante,
paxariños volaban é chirrian,
os coellos tamén correteaban
nerviosos, pensaban que os perseguían.

o pasar a ponte do Couto,
o río, con suas aguas claras baixaba,
comtemplando desde a barandilla,
cómo as troitas nadaban.

No merendeiro da playa,
andan meniños xogando
unhos fain futbol é birlo,
parte de eles observando.

en chegando a explanada
(a do pe do Santuario)
meniñas collen pampintas,
mulleres rezan o rosário.

Repican as campaniñas,
os feligreses, están chamando.
veise vir bastante xente,
po los camiños baixando.

Regresando de camiño a casa,
recreándome na campiña,
dou gracías o Dios del Cielo.
por nacer en esta terriña. ... (ver texto completo)
no es nada mujer es que me quiere hacer de el depor y es que soy de el celta a morir... ala ya lo dije... besiñosss
Marcos no te pongas tan misterioso, da al menos una pista ¿vale? un beso.
Solamente unas palabras para recordarle a los paisanos que viven en SANTIAGO DE CHILE que en VALPARAISO Y RONCAGUA la tierra sigue temblando aunque en mucha menor medida, esperemos que pare de una vez. Si DIOS quiere en SAMPEDRO nos veremos por nuestra tierra. UN SALUDO PARA LOS CONOCIDOS DE VILLAVIEJA Y ABRAZOS A MIS PRIMOS DEL PEREIRO.
Queridos primos: Estamos angustiados porque la tierra sigue temblando, aunque mucho menos, a JOAQUIN le ha caido un cascote en el coche y le abolló el techo. le ha caido de una cornisa de un decimo piso menos mal que fué cuando lo tenia aparcado, sino menudo susto, en VALPARAISO se acabó el pillaje. Salvo novedad mala en SAN PEDRO NOS VEMOS ABRAZOS.