Prezados foreiros: Observo dende xa fai tempo que este foro está parado, ai que chamar o Varela que volva, ainda cos seos defectos animaba o foro e tamen o tonto do portugués. Esperemos co tempo que pasou que xa teña o aparello arreglado.

Un saudo.
No sé por qué me recuerda, señor Carballo, a un boticario que tuve el disgusto de conocer en Tordesillas en un instante de 1.977.
Un año antes yo había contraído matrimonio en Djala, que por entonces se llamaba Villacisneros, con la hija de mi capitán, quien una vez jubilado se vino a vivir a su pueblo de Segovia: El Espinar.
Mi esposa y yo, con un bebé de tres meses, en el viaje entre Pentes y El Espinar --estando yo de permiso-- nos detuvimos en Tordesillas para darle el biberón al lactante. ... (ver texto completo)
Prezados foreiros: Observo dende xa fai tempo que este foro está parado, ai que chamar o Varela que volva, ainda cos seos defectos animaba o foro e tamen o tonto do portugués. Esperemos co tempo que pasou que xa teña o aparello arreglado.

Un saudo.
Aprezada ex, parece mentiira que sexas tú a que te queres reir de min, tú sabes porque béin eu a g nunca le puxe punto, además el padre sempre me dixo que a la j se le puña alguha vez más a g nunca, logo dices que sei escreber pobre de min sei eu como me vexo xa se me daba mal cuando o facia no ordenador que me regalou o xefe más agora desde que se estropeu co telemovil nahún dou unha a dereito muntas veces eu poño unha coisa y el pon outra, sólo sabe Deus y eu como me vexo.
Dale lembranzas miñas ... (ver texto completo)
UN BEIXO ONDE MÁIS LLE PLAZCA?
Ai, señor Vintecinco, non sei como o noso amigo Romerales é quen de aguantarlle tal atrevemento. Un bico onde máis lle guste...
Claro que ben sei eu de boa tinta ata onde chegou vostede coa aquela Pita adolescente...
Din por aí que unha tarde daqueles tempos a nai da rapaza mandounos pasar para dentro, porque na rúa facía unha viruxe de mil carallos. Quedaron os dous sos no salón, mentres a nai furgaba na cociña.
E cando máis acaramelados estaban, berrou aquela ... (ver texto completo)
Aprezada ex, parece mentiira que sexas tú a que te queres reir de min, tú sabes porque béin eu a g nunca le puxe punto, además el padre sempre me dixo que a la j se le puña alguha vez más a g nunca, logo dices que sei escreber pobre de min sei eu como me vexo xa se me daba mal cuando o facia no ordenador que me regalou o xefe más agora desde que se estropeu co telemovil nahún dou unha a dereito muntas veces eu poño unha coisa y el pon outra, sólo sabe Deus y eu como me vexo.
Dale lembranzas miñas al sinor Tilisforo y tú recebe de min un beixo donde más te plazca ... (ver texto completo)
Aprezado amigo Camba, espero me sepa perdonar por la tardanza en contestar, béin teño o aparello estropeado, logo vexo co amigo Manuele non participa totale que eu co teléfono nahún vai nada béin. Más con tudos os respeitos que me merecen os demás aunque sólo sexa por o sinor xa merece a pena escreber. A xente nahún téin ganas de brincadeira, espero y desexo que tú a malta de iste foro se encuentren béin tanto os que escreben coma os que dexarín de facer.
Un forte abrazo pro sinor.
Qué picaro eres...
Siempre me dijiste que eras incapaz de encontrar mi punto G, porque no sabías leer, ni escribir.
Y mira ahora: cada día lo haces mejor. ¿Has encontrado ya algún punto G por esos mundos infinitos?
Aprezado amigo Camba, espero me sepa perdonar por la tardanza en contestar, béin teño o aparello estropeado, logo vexo co amigo Manuele non participa totale que eu co teléfono nahún vai nada béin. Más con tudos os respeitos que me merecen os demás aunque sólo sexa por o sinor xa merece a pena escreber. A xente nahún téin ganas de brincadeira, espero y desexo que tú a malta de iste foro se encuentren béin tanto os que escreben coma os que dexarín de facer.
Un forte abrazo pro sinor.
Vamos a ver amigos de O Pereiro. ¿Estamos dormidos? Pois xa e hora de despertar. Que ainda que o inverno sexa frio hay que espabilar. Mikel acaba de comunicarme que este Foro está apagado, pois hay que volver a encendelo. Así que Teresa, Pili, Mª Teresa, O Candil, Belsiss, Lito y demás pandilla, animaros y a dar el cante en este querido Foro, y que no se pierdan esos lazos de cariño y amistad que hemos creado. Animo y un abrazo a todos. Xosé o fillo da Carmen.
¡Feliz dia de la amistad!:-)
Pues si amigo del foro tienes razon nadie dice nada creo que todos los amigos y amigas estamos submergidos cada uno en sus problemas y nadie tiene gana de decir nada, el invierno es largo y penoso asi que no hay animo! pero bueno desde Ginèbra os mando a todos un fuerte abrazo y todo el cariño
Vamos a ver amigos de O Pereiro. ¿Estamos dormidos? Pois xa e hora de despertar. Que ainda que o inverno sexa frio hay que espabilar. Mikel acaba de comunicarme que este Foro está apagado, pois hay que volver a encendelo. Así que Teresa, Pili, Mª Teresa, O Candil, Belsiss, Lito y demás pandilla, animaros y a dar el cante en este querido Foro, y que no se pierdan esos lazos de cariño y amistad que hemos creado. Animo y un abrazo a todos. Xosé o fillo da Carmen.
Aprezado Camba, es leer a sua escrita y recordarme da Santa Teresa de Calcuta, con el grado de humanidade que ela tiña, según el padre Xosé é o sinor un hijo de bendición, más que nada por el exemplo
que nos da.
Un forte abrazo.
Hola amigo. Parece que el frío que estáis pasando ha congelado hasta teclas del ordenador. Ya llegará el calor, y volverá a venir a este foro la actividad.
Aunque te parezca mentira, lo del msj anterior es una realidad. En esta zona se programó una paella solidaria como todos los años, para un proyecto en Salvador. (puedes verla en Paella solidaria de Cartagena). Como siempre, ha sido un éxito, donde mas de 150 establecimientos han colaborado altruistamente, además de personal voluntario y el granito ... (ver texto completo)
Hoy animo a todos los foreros, afectados por ese frío que nos cala hasta el extremo de llegarnos al corazón, a abrirlo a esas personas que necesitan de una palabra de aliento, de una ayuda física o moral, de una mano tendida dispuesta a ayudarlas, de un oído generoso dispuesto a escucharlas...

Unamos nuestras manos para ayudarlas, y nos sentiremos un poquito...

... mas humanos...,

... mas sencillos...,

... mas unidos...,
... (ver texto completo)
Aprezado Camba, es leer a sua escrita y recordarme da Santa Teresa de Calcuta, con el grado de humanidade que ela tiña, según el padre Xosé é o sinor un hijo de bendición, más que nada por el exemplo
que nos da.
Un forte abrazo.
Hoy animo a todos los foreros, afectados por ese frío que nos cala hasta el extremo de llegarnos al corazón, a abrirlo a esas personas que necesitan de una palabra de aliento, de una ayuda física o moral, de una mano tendida dispuesta a ayudarlas, de un oído generoso dispuesto a escucharlas...

Unamos nuestras manos para ayudarlas, y nos sentiremos un poquito...

... mas humanos...,

... mas sencillos...,

... mas unidos...,
... (ver texto completo)
Hola Teresiña, feliz Año Nuevo, y una envidia enorme por ese viaje al Valle. Creo que ya no me queda tiempo para poder hacerlo y lo siento, porque es una ilusión que no podré cumplir. Si vuelves otra vez (que sé que lo harás) dedícame un recuerdo al pisar Aubert. Un abrazo y un beso. Xosé.
jose no digas eso estas hecho un chabal no hay nada inposible, pero de todas formas cuanda balla me acordare de ti, un abrazo.
feliz año a todos jose me alegro k estes otra vez en el foro, me pensaba k te abia pasado algo para fin de año estube en pont y fui a aubert, un abrazo.
Hola Teresiña, feliz Año Nuevo, y una envidia enorme por ese viaje al Valle. Creo que ya no me queda tiempo para poder hacerlo y lo siento, porque es una ilusión que no podré cumplir. Si vuelves otra vez (que sé que lo harás) dedícame un recuerdo al pisar Aubert. Un abrazo y un beso. Xosé.
No autobús da Mezquita a Verín un crego ía sentado ao lado dun home bébedo que case cichaba viño polas orellas.
Aquel home peneque lía o xornal con moitas dificultades. De súpeto virouse cara ao crego, e con lingua de trapo preguntou:
--Señor, vostede sabe o que é a artritis?
O cura pensou uns intres, e non quixo deixar pasar a oportunidade de soltarlle un sermón a ser tan descarreirado:
--Sí, home. A artritis élle unha doenza causada polas borracheiras, polas relacións con mulleres pecadoras, a promiscuidade... É coma un castigo por todo iso.
Aquel perdidiño pecador remelou daquela os ollos, e seguiu a ler, calado, no xornal.
Pero o crego quería máis sermón, e preguntoulle:
--Daquela vostede ten artritis... desde hai moitos anos?
--Eu? --contestou o bébedo-- Eu non señor. Eu non lle teño nada diso. Eu pregunteille porque pon eiquí, na Región, que o Papa padece de artritis. ... (ver texto completo)