edith! jajajaja, me encanta la foto, tenemos que buscar aquella que habia de todos en el rio, te acuerdas? le pregunto a mi hermano que fijo que la tiene. un besote guapa
A pesar de que a alguien no le guste la foto (siempre hubo detractores) a mí si me gustáis ¡carallo! y mucho.

Juán lo del chiste está buenísimo. Saludos.
Mi más sentido pésame a la familia de Pili E. P. D. Me imagino la tristeza que les embarga en estos momentos, siempre es triste el tener que separarse de seres queridos, al ser tan joven, lo acentúa más, cómo cristianos no queda otra alternativa de resignarnos, y pensar que Dios ya la tiene en la Gloria.
UN abrazo.
lito tienes razon esta tal como la recuerdo mas abajo vivia la señora pedra y luego venia el teleclu y entre tu casa y la de la señora pedra habia un camino que iba a casa donde vivian anteriormente los padres de pura
bueno ya la casa esta vacia y me imagino que en un par de meses le ponen el tejado,
pereiro helado... ya se porque le llaman "las frieiras" el viernes -5º, y vacio,,, solo vimos abajo a begoñita y a nino y un par de casas con humo en la chimenea, y desde luego arriba tampoco se veia mucho mas... hice un par de fotos espero colgarlas esta tarde,
Quiero mandar a toda la famila un fuerte abrazo. Os doy mi mas sentido pesame por la perdida de vuestra hija D. E. P
edith! jajajaja, me encanta la foto, tenemos que buscar aquella que habia de todos en el rio, te acuerdas? le pregunto a mi hermano que fijo que la tiene. un besote guapa
Soy ahijada y sobrina de Pili (DEP). De parte de toda mi familia, muchas gracias por las condolencias. Un saludo a todos
Despues de este paréntesis, quiero decir que es lo minimo y lo poco que podemos hacer solo unirnos al dolor. La naturaleza muchas veces es cruel y no mira a quien, no nos han preparado para ver morir a un hijo solo para ver a los padres y abuelos esto es muy dificil de encajar y solo hacer este relato se me caen las lagrimas. De todas maneras el olvido es la autentica y definitiva forma de morir, mientras alguien nos recuerde, podremos decir que de alguna forma seguimos entre los vivos.

Sonia ... (ver texto completo)
Chega o home a casa e encontra a sua muller facendo as maletas.
- ¿Que fas cariño?
-As maletas porque marchome, dixeronme que en Madrid pagan 400 Euros por facer o que eu fago contigo gratis
-pois eu vou contigo... por nada do mundo qerome perder ver como vas vivir con 800 Euros todo ano
Soy ahijada y sobrina de Pili (DEP). De parte de toda mi familia, muchas gracias por las condolencias. Un saludo a todos
A min este acontecimento na choza da Viña tenme chegado de lonxe, en máis dunha ocasión, e non sei se tódalas fontes son de fiar. Sobre todo se naquel tempo eras un cativo ou andabas inda a navegar polo forro dos perendengues dos teus devanceiros.
Ela, a amorosa, érache a Galdina, procedente do norte da Lusitania.
O emprendedor de tal negocio na choza non foi outro que un "lozano" señor que, entre outros empregos, foi tamén o secretario da Cámara Agraria Local daqueles tempos.
Daquela cabe deducir ... (ver texto completo)
O da pastoriña, si a pesca o Lozano en esas condiciós, nos sei como adaría, seguro que ¡festa no aire! e pro lobo que sempre estaba vigilante, outra festa coas ovellas.

De "gestor" creo que si era o Lozano con algún ayudante máis, menos mal que a Galdina tuvo unha axuda, a pobre muller si ten que dar servicio a todo personal da Cámara Agraria ela sola os "amortiguadores" se lle iban a escarallar por completo, o parecer, eran tres as señoritas, a Galdina, a Roxiña, a outra non me acordo do nombre ... (ver texto completo)
Estou dacordo que a noticia do fallecemento da Pili (q. p. d.) foi un golpe muy duro, desde aquí tamén lle mando o meu mais sentido pésame, aunque xa llo dei en persona no seu día. Un abrazo sincero a toda a familia.
Dito esto, e facendo este paréntesis de cuatro días, xa podedes voltar a escribir, ¿ou é que fai muito frío?; pois iso soluciónase meténdolle outra racha mais ó lume. Veña, animádevos, folgazáns, que sodes todos unhos folgazáns de carallo, empezando polo Varela, Vicuña Pepita, Peteretiño, ... (ver texto completo)
A praia de Valença do Miño.

Esta ferbente aventura de Ricardo aflórame un recordó.
Aos comezos dos anos 80, aterrécemos en Portugal medio cento de persoas en excursión turística ao norte do país veciño. Envoltos, novos con vellos e outros non tan vellos nin tan novos, acheguémonos a praia de Valença, uns a bañarse e outros a mollar os pes na borda. O mar estaba picado e as olas iban en aumento. Nun plis plas, ven unha oliña moi brava e rebolquilla a metade dos que por alí estabamos. Entre nos, ... (ver texto completo)
pili esa es la casa q estamos haciendo pili..... la casa de xefa y el terreno de al lado era de paca tb se lo compramos para hacer una terrazita, dentro de un rato salimos para el pereiro, para ver como va la obra
lito tienes razon esta tal como la recuerdo mas abajo vivia la señora pedra y luego venia el teleclu y entre tu casa y la de la señora pedra habia un camino que iba a casa donde vivian anteriormente los padres de pura
esa es la casa de tu abuelo tu debes ser el hijo de ludi.
pili esa es la casa q estamos haciendo pili..... la casa de xefa y el terreno de al lado era de paca tb se lo compramos para hacer una terrazita, dentro de un rato salimos para el pereiro, para ver como va la obra
Esta Casa es el de Larocas?
esta casa es la casa de xefa y la de lal lado del tio ne y la tia mariquita,
por cierto ya esta tirada y en fase de reconstruccion, espero q para cuando vuelvan a pasar peregrinos este ya terminada
A min este acontecimento na choza da Viña tenme chegado de lonxe, en máis dunha ocasión, e non sei se tódalas fontes son de fiar. Sobre todo se naquel tempo eras un cativo ou andabas inda a navegar polo forro dos perendengues dos teus devanceiros.
Ela, a amorosa, érache a Galdina, procedente do norte da Lusitania.
O emprendedor de tal negocio na choza non foi outro que un "lozano" señor que, entre outros empregos, foi tamén o secretario da Cámara Agraria Local daqueles tempos.
Daquela cabe deducir que o servicio da Galdina poidera ser de balde para tódolos socios da Hermandade de Labradores con necesidade de apuntar a rella, acrebuñar a gadaña, afilar a fouce, endereizar o timón ou suavizar a chabella.
Así que non sei se o negocio sairía moi rendible. Do que casi estou seguro é de que ese día, na choza da viña, producíronse máis cantidade de lácteos e outros fluxos corporáis, que cántaros de viño deu a viña ao longo de tódolos tempos. ... (ver texto completo)