Me doy por aludido, todo lo que tiene pluma es de mi incumbencia, por lo tanto el que tiene pluma, que no disimule. En este foro hay dos sospechosos de tener mucha pluma, que lo digan sin temor, seran perdonados, pero diran donde y que gallinero las sacarón.
Saludos
PENSAMIENTOS SOBRE MATRIMONIOS
Nunca se pierden los años que se quita una mujer, van a parar a cualquiera de sus amigas
Hay mujeres que ni cuando mienten dicen la verdad
Cásate: Si por casualidad das con una buena mujer serás feliz; si no, te volverás filósofo, lo que siempre, es útil para un hombre.
El mejor matrimonio sería aquel que reuniese a una mujer ciega con un marido sordo.
Ten tus ojos bien abiertos antes del matrimonio y medio cerrados después de él.
Seguramente, existen muchas ... (ver texto completo)
No saben en que se parece un político a un istanco.

El político entra por un ideal,
sale con fortuna.

Y ahora coidado coa pluma.
Me doy por aludido, todo lo que tiene pluma es de mi incumbencia, por lo tanto el que tiene pluma, que no disimule. En este foro hay dos sospechosos de tener mucha pluma, que lo digan sin temor, seran perdonados, pero diran donde y que gallinero las sacarón.
Saludos
No saben en que se parece un político a un istanco.

El político entra por un ideal,
sale con fortuna.

Y ahora coidado coa pluma.
Quien tenga esta capacidad, posee un gran don, pues la raíz de todos los problemas y el mayor obstáculo que se interpone entre la persona que quiere superarse y el objetivo que pretende alcanzar, es el yo.
Desidentificarse significa no vernos afectados por lo que está ocurriendo, vivir las cosas como si le sucedieran a otro; pues, en cuanto metemos nuestro yo en cualquier interacción personal, en cualquier situación, tenemos que prepararnos para sufrir.
Vivir desidentificados es vivir sin apegos, ... (ver texto completo)
Te rogamos Sinor.
Hola, Pepita, en cuanto poda, mándote as fotos o teu correo. Non creo que vaiamos no puente do Pilar porque temos intención de ir a Tuiza, o último domingo de septiembre, e son demasiados viaxes seguidos. O millor pro puente dos Santos, sí. Ya nos iremos avisando a ver se coincidimos todos alí. Podemos intercambiar os nosos números de móvil por correo, que así será máis fácil avisarnos.
Unha aperta pra tí e teus irmaos e irmá. Tamén pra Piño, Maritere, Inda, Barxés, Gel, Ricardo, 252525..., en fin, ... (ver texto completo)
Munto obrigado O candil.
Unha aperta pra tudos/as incluido o sinor alcalde.
Munto bueno Xicho, que grande eres, todo que dices ahí a que practicarlo, que enbeixa le istás a dar o amigo Manuele, oxe nahún istará contento, entre o do Madride y o da Esperanza Aguirre, tudas sahún noticias malas.
Unha aperta.
Quien tenga esta capacidad, posee un gran don, pues la raíz de todos los problemas y el mayor obstáculo que se interpone entre la persona que quiere superarse y el objetivo que pretende alcanzar, es el yo.
Desidentificarse significa no vernos afectados por lo que está ocurriendo, vivir las cosas como si le sucedieran a otro; pues, en cuanto metemos nuestro yo en cualquier interacción personal, en cualquier situación, tenemos que prepararnos para sufrir.
Vivir desidentificados es vivir sin apegos, desconectados del ego, que es el que genera egoísmo, deseo y celos. Por su causa, llegan a nuestra vida todos los conflictos.
Otra de las cosas que nos causa conflictos es creer que estamos en posesión de la verdad. Cada religión cree tener el monopolio la verdad, ser la única, la exclusiva.
Lo que sucede es que les causa temor reconocer que hay algo de verdad en cada una y en todas ellas.
Si viviéramos desidentificados de nuestras creencias, no nos preocuparíamos por lo que tengan de acertado o por las grandes fallas que contengan.
Las creencias pueden cambiar. Lo esencial es que descubramos lo que hay dentro de nosotros, pues eso es lo que nos impulsa a buscarla verdad; porque, en última estancia, la verdad es de todos.
Necesitamos despertar. Y despertar significa que tenemos que darnos cuenta de que no somos lo que creemos ser. Esto es: necesitamos desidentificarnos.
Y, ¿cómo se consigue esto?
Pues reflexionando sobre quién es el responsable de nuestras tribulaciones, ¿la forma en que estamos programados o todo lo que es exterior a nosotros
Cuando uno se aflige, lo primero que se nos ocurre hacer es cambiar lo que hay en nuestro entorno para que se ajuste a nuestra programación, pues creemos que eso solucionará nuestros problemas.
Y como los conflictos siguen atosigándonos, la frustración viene a sumarse a nuestra aflicción y el problema no sólo no se resuelve, sino que se agranda.
Si el problema viene de la manera como programamos nuestra vida, las cosas no van a mejorar si sólo cambiamos el exterior o esperamos que cambien los demás.
Lo que tenemos que hacer es desprogramarnos. Configurar nuestra vida de acuerdo con otros criterios o, por lo menos, tratar de detectar con claridad de dónde vienen los problemas.
Cuando te deshagas de tus alucinaciones, te darás cuenta de que la felicidad siempre estuvo en ti. Fue cuando se metieron los miedos, los deseos, los mecanismos de defensa, cuando la felicidad se fue ahogando.
Darnos cuenta de esto es dar un gran paso.
Se la pasa uno defendiéndose de lo que creemos que nos está atacando.
En ese estado, lo que creemos que es amor es sólo egoísmo, afecto a nuestro ego, interés propio.
Nos sentimos tan mal y nos acosan tantos miedos, que sólo nos mirarnos a nosotros mismos, nos vigilamos con recelo porque, en verdad, tampoco nos amamos.
Como no queremos sufrir, entonces comerciamos con lo que llamamos amor.
El día que seamos capaces de ver las cosas como son y de llamar a los objetos y a los fenómenos por su propio nombre, ese día comenzaremos a ver con cierta claridad.
No es que las acciones sean malas o sean buenas, todo depende de la madurez y de la cordura del que las realiza y del criterio de quien las observa. ... (ver texto completo)
Munto bueno Xicho, que grande eres, todo que dices ahí a que practicarlo, que enbeixa le istás a dar o amigo Manuele, oxe nahún istará contento, entre o do Madride y o da Esperanza Aguirre, tudas sahún noticias malas.
Unha aperta.
Que gran verdad, pero como va ha circular si no lo tiene nadie, de todas maneras, muy bueno Chucho, perdón Chichi, disculpa, Chicho.
Un abrazo amigo
Ya has dicho casi todo, te falta,,,, Chacho

Saudos para el Sr. Varela y todos los demás
Que ejemplo mas bonito, chapo.
Que gran verdad, pero como va ha circular si no lo tiene nadie, de todas maneras, muy bueno Chucho, perdón Chichi, disculpa, Chicho.
Un abrazo amigo
Hola, Belssis, me alegro mucho de saber que estáis a salvo de regreso a vuestra casa. Que sepas que Suiza es un país que siempre me ha atraído porque lo tengo idealizado, con sus verdes y altas montañas, sus lagos, sus cumbres blancas, sus maravillosos paisajes..., pero aún no tuve ocasión de visitarlo. Hace poco ví una peli española rodada en un maravilloso pueblecito suizo que me enamoró y le dije a mi marido que tenemos que visitarlo sin falta, la peli se llama algo así como "Duros a 14 francos", ... (ver texto completo)
Vi la peli es "Un franco 14 pesetas" esto pasa en un pueblecito de montaña en la Suiza alemana, nosotros vivimos en la misma ciudad de Ginebra, la verdad es que Suiza tiene paisajes preciosos a mi me gusta mucho vivir aqui despues de tantos años!
Besos belsiss
Despues de haber pasado un magnifico verano ya de vuelta a casa en Ginebra menos mal que nos recibio con un tiempo maravilloso con un sol y una luz de otoño pero por lo menos tenemos sol asi no echamos tanto de menos nuestra querida España.
Tere Papa te envia un abrazo fuerte me dijo que eres una chica encantadora a ver si para el año podemos hacer lo mismo.
Hojalà vinieris a Suiza ya sabes que aqui tienes una casa abierta asi que decidete a venir a dar una vuelta con los tuyos.
Te mandamos todo ... (ver texto completo)
Hola, Belssis, me alegro mucho de saber que estáis a salvo de regreso a vuestra casa. Que sepas que Suiza es un país que siempre me ha atraído porque lo tengo idealizado, con sus verdes y altas montañas, sus lagos, sus cumbres blancas, sus maravillosos paisajes..., pero aún no tuve ocasión de visitarlo. Hace poco ví una peli española rodada en un maravilloso pueblecito suizo que me enamoró y le dije a mi marido que tenemos que visitarlo sin falta, la peli se llama algo así como "Duros a 14 francos", ... (ver texto completo)
¡Belsita! ¡Qué alegría saber de tí, te estaba echando de menos en el foro! Eres una de las más gratas sorpresas que me he llevado este verano, eres un encanto de persona. Cuando te me acercaste con tu anciano padre para decirme que quería bailar conmigo, ¡sin conocerme, sin habernos visto nunca!, fue un momento inolvidable. Dale un abrazo de mi parte, por favor, dile que fue un placer conocerle y bailar esa pieza con él, es todo un señor. Ojalá nos veamos muchas veces más, sea en Pereiro, en Madrid ... (ver texto completo)
Despues de haber pasado un magnifico verano ya de vuelta a casa en Ginebra menos mal que nos recibio con un tiempo maravilloso con un sol y una luz de otoño pero por lo menos tenemos sol asi no echamos tanto de menos nuestra querida España.
Tere Papa te envia un abrazo fuerte me dijo que eres una chica encantadora a ver si para el año podemos hacer lo mismo.
Hojalà vinieris a Suiza ya sabes que aqui tienes una casa abierta asi que decidete a venir a dar una vuelta con los tuyos.
Te mandamos todo ... (ver texto completo)
bueno gel ya veo que sigues mosqueada jeee..... efectivamente son todos ellos y esa cosa grande que aparece en medio soy yo mikel.... un vascorro que aparecio en el pereiro hace ya 32 años de mano de la xefa (hermana de ne, corvina y mariquita) y de su nieto y que lleva pasando mas tiempo por pereiro q por su pueblo... y gel lo entiendo es dificil de explicarlo en el foro y te lo agradezco un besazo a todos... y rafa ¿sigue en pie la cena en eel horno de abajo para los santos?
Mikel, corazón, perdón! Nada de mosqueo, será a resaca do luns pola maña que se desperta unha coa miola chea de teas de araña. Mil perdóns por o despiste. Si me houberas dado tempo a descubrir o erro, xúroche que ipso facto te houbera nomeado. Ahora si que che debo unha... non me poñas muta penitencia. Mutos bat
Ballesteros, non sexas "maluco". O señor 25 fai o que pode con toda a súa boa vontade e todos o entendemos moi ben, mira senon os dous que escriben na Vilavella como ahora xa leen as súas mensaxes sin problema, e entenden tudo, tudiño... Apertas
Munto obrigado Gel, más o sinor Ballesteros un gaxo de tanto prestixo, además de izquierdas coma nos, creo que nahún debía decir lo que dixo, aunque nahún le falta razahún, ahora béin eu sigo pensando que merece a pena, claro o mellor ise día istibo munto tempo o Sol y quentouselle un bocadito a cachola, más se foi assín pasa logo.
Unha aperta pra tuda malta.