Merenderos de la Tuiza
Hoy un comentario de entre vecinas de nuestra tía, hablan Valenciano y Castellano según coincide, una de ellas decía a las demás que se sentía muy satisfecha del buen acuerdo que había tenido.
Al parecer, el sábado pasado, se le juntaban a cenar cuarenta personas entre familiares y amigos, agobiada un poco entre pensar que poner de comer y prepararlo, decide llamar a un buen restaurante y encarga la cena para todos, dice toda convencida, ¡lo del diner y los collós son para las ocasiós! Me hizo gracia ... (ver texto completo)
Al parecer, el sábado pasado, se le juntaban a cenar cuarenta personas entre familiares y amigos, agobiada un poco entre pensar que poner de comer y prepararlo, decide llamar a un buen restaurante y encarga la cena para todos, dice toda convencida, ¡lo del diner y los collós son para las ocasiós! Me hizo gracia ... (ver texto completo)
Pues haber si vamos cerrando posibles alternativas, la fecha se va acercando, solo necesitamos un conocido/a que necesite promocionar su negocio, bodega, estalaxe, pallarega, unas frebas de xamón y una pinta de viño. Y como non podemos pisar la herba, hay pouca, escasa y no hay pallaregas, la reemplazaremos por la mirada inteligente de estas rapazas pero en outra dirección.
Amigo Barxes. Mui agradecido po la invitación, xa falaremos é trataremos de resolver o problema das fechas, como ben dice Inda Cho Sei, en Verán temos a agenda das festas un pouco apretada en Lubian, en esa fecha do 15 de Agosto se celebran os carnavales, sempre co fin que participe máis xente que está de vacaciós no pueblo.
¡Ay Gerundina! Tú sempre tán preocupada por pisar a herba na palleira, tranquila, este ano vai a entrar ben, contamos con un verán mui seco é a cosecha será floxa, por eso, ... (ver texto completo)
¡Ay Gerundina! Tú sempre tán preocupada por pisar a herba na palleira, tranquila, este ano vai a entrar ben, contamos con un verán mui seco é a cosecha será floxa, por eso, ... (ver texto completo)
Piño: Ben sabes que para encontrar un día para a seitura tivemos que aplicar logaritmos.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
Prezados amigos Piño, Inda Cho Sei é Lito poque Gel este ano non pode vir por algun tema familiar, dende hoxe quedades convidados pro dia 15 de agosto, a tomar unha merenda-cea na casa do Barxés, despois fariamos extensivo o convite para outro dia nun restaurante o resto de foreiros do Pereiro, Barxa, Lubian e demais pobos pero somtendo a vosa consideración, porque o dia 15 e festa no Pereiro e o Candil e demais foreir@s estan de festa e non lle vale o dia.
Eu por un tema de enfermidade de un familiar ... (ver texto completo)
Eu por un tema de enfermidade de un familiar ... (ver texto completo)
Piño: Ben sabes que para encontrar un día para a seitura tivemos que aplicar logaritmos.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
¡Eso! ¡eso! a la adega esa, o al garaje, pero luego al pajar
Piño: Ben sabes que para encontrar un día para a seitura tivemos que aplicar logaritmos.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
A min paréceme que a cousa tiña que comezar con Barxés convidándonos a unhas magras de xamón na súa adega, ou no garaxe, que o mesmo ten. Logo... Deus dirá.
Moito de verde, moita de carallada... Da xuntanza, de pasar un rato en boa armonía é de vernos as caras ¿qué me decís? eu estou deseando de reunirnos a mayor parte de foreir@s posible, comprendo que todos será imposible, dado que habrá personas que están traballando é outras de vacacions en lugares fora da zona, que ben pode ser no Caribe y está un tanto lexos.
Cuando sepáis o día fijo así como donde se celebrará o evento, por favor avisar, estaré en Lubián e no pueblo non teño Internet, si podo ... (ver texto completo)
Cuando sepáis o día fijo así como donde se celebrará o evento, por favor avisar, estaré en Lubián e no pueblo non teño Internet, si podo ... (ver texto completo)
Cousas que lle pasaron a Mucha da TVG.
O parecer a Mucha tiña un veciño que lle gustaba, unha tarde que ela estaba na escaleira, dice o tal, ahora que está descuidada e como un pouquiño tola, vou a ver si lle podo ver as bragas, a Mucha co sinte, morta de risa, dice ja ja él si que e tolo xa que bragas non levo.
Esta era de outro pueblo. Mamá... Mamá estou embarazada, pero que me dices filla, esto non pode ser, en estos tempos... ¿Pero tú non tomache medidas? si que as tomei por eso que collin ... (ver texto completo)
O parecer a Mucha tiña un veciño que lle gustaba, unha tarde que ela estaba na escaleira, dice o tal, ahora que está descuidada e como un pouquiño tola, vou a ver si lle podo ver as bragas, a Mucha co sinte, morta de risa, dice ja ja él si que e tolo xa que bragas non levo.
Esta era de outro pueblo. Mamá... Mamá estou embarazada, pero que me dices filla, esto non pode ser, en estos tempos... ¿Pero tú non tomache medidas? si que as tomei por eso que collin ... (ver texto completo)
Que animado esta el foro de Lubian falando do principio de Arquímedes, la palanca, el punto de apoyo, el moño, el repollo. Así empezó a girar el mundo.
Sin meterme en el dormitorio de los otros.
Algunos años que estuve en Barcelona, Plaza Paul Claudel y C/Cartagena, a los veciños solo nos separa un ladrillo y creo que hasta de canto, sabía cuando las parejas tiñan sexo, cuando cambiaban de pareja, cuanto duraba, los cantos gregorianos, con que frecuencia, los de alado, los de enfrente, los del ... (ver texto completo)
Sin meterme en el dormitorio de los otros.
Algunos años que estuve en Barcelona, Plaza Paul Claudel y C/Cartagena, a los veciños solo nos separa un ladrillo y creo que hasta de canto, sabía cuando las parejas tiñan sexo, cuando cambiaban de pareja, cuanto duraba, los cantos gregorianos, con que frecuencia, los de alado, los de enfrente, los del ... (ver texto completo)
bueno bueno, xa me gustaria a min rapar algo pero non creo que nin gerundina nin pita moñuda teñan hoxe en dia brevas que rapar iso xa pasou a historia a o millor tería traballo ahi o capador de pentes, oxe xa non sabe un o que se pode encontrar neste foro, o unico bon son os relatos do señores prat, inda, piño e pingadello, e animovos a que por muy surrealistas que podan parecer non decaiga a cousa unha aperta pra todos.
¡Ay Pita Coñuda! nunca me perdonaras que todos los mozalbetes me prefiriesen a mi. ¡Por Dios Pingadelo! En los pajares se tenia que ser muy rápida y concisa y con Ricardo hubiese sido imposible, mucha literatura y muchas alucinaciones para acabar despertando de un sueño con la entrepierna mojada.
Ela era veciña miña. Non direi cantos anos me levaba, pero sí que era a noiva dun camioneiro.
¿Era Pita? Poidera ser. O que sí tiña era un impresionante moño, e non precisamente enriba da testa.
Nunha daquelas tempadas nas que se puña de morros co do camión, entretúvose en pintar de azul celeste a fiestra pola que miraba as saídas e chegadas do noivo fixo discontínuo.
A min, en lugar de Cho como me chamaba todo o mundo, ela chamábame Chochín. E chamoume unha tarde soleada de inverno para que tivera man da escada na que se encaramou para rematar a pintura do marco da ventá por fóra.
--Chochín, ollo con que se me mova a escada, que non quero levar unha pincha-carneira.
Ao mirar pra riba foi cando me decatei daquela especie de moño. ¿Seréi eu Ricardo Prat i Prat?
--Non mires pra riba, Chochín. A ver se te despistas e imos alá escada e máis eu.
E abría as pernas todo o que lle daba o palitroque da escada.
Cando foi baixando, detúvose a medio metro dos meus fociños...
--Bótame unha man, que me caio!
E boteilla, pobre de min, onde cuadrou... Quedouse queda coma unha cadeliña acariciada. Non sei se ela pensaba no camioneiro. Houbera sido millor que fora o camioneiro, porque abríu aínda máis as pernas e... eu fun aquela tarde o seu "mingitorio".
Existen orgamos-inundacións?
E por riba di que son máis corto cas mangas dun chaleco! ... (ver texto completo)
¿Era Pita? Poidera ser. O que sí tiña era un impresionante moño, e non precisamente enriba da testa.
Nunha daquelas tempadas nas que se puña de morros co do camión, entretúvose en pintar de azul celeste a fiestra pola que miraba as saídas e chegadas do noivo fixo discontínuo.
A min, en lugar de Cho como me chamaba todo o mundo, ela chamábame Chochín. E chamoume unha tarde soleada de inverno para que tivera man da escada na que se encaramou para rematar a pintura do marco da ventá por fóra.
--Chochín, ollo con que se me mova a escada, que non quero levar unha pincha-carneira.
Ao mirar pra riba foi cando me decatei daquela especie de moño. ¿Seréi eu Ricardo Prat i Prat?
--Non mires pra riba, Chochín. A ver se te despistas e imos alá escada e máis eu.
E abría as pernas todo o que lle daba o palitroque da escada.
Cando foi baixando, detúvose a medio metro dos meus fociños...
--Bótame unha man, que me caio!
E boteilla, pobre de min, onde cuadrou... Quedouse queda coma unha cadeliña acariciada. Non sei se ela pensaba no camioneiro. Houbera sido millor que fora o camioneiro, porque abríu aínda máis as pernas e... eu fun aquela tarde o seu "mingitorio".
Existen orgamos-inundacións?
E por riba di que son máis corto cas mangas dun chaleco! ... (ver texto completo)
Un dos gaiteiros aprendeu un cantar pola súa conta, pola partitura. Cando se incorporou á banda, tocaba a peza sin esquecer corchea algunha. Só houbo un pequeno problema: 11 gaiteiros tocaban unha marcha, e un gaiteiro, unha cumbia, e coa mesma partitura e a mesma melodía. Sonche cousas do ritmo. O problema non pasou a maiores porque aquel gaiteiro someteuse de inmediato.
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Coas mensaxes deste foro pasa o mesmo. Cada un as interpreta ao seu xeito, cuestión que o fai máis divertido.
E digo mal inda ... (ver texto completo)
Amigo Inda Cho Sei: Totalmente dacordo contigo, e mais tamen con GEL, non soio neste foro existe a bipolaridade, os que se escriben pra eles se contestan con outro nome, nalgun foro perto no concello da Mezquita son os campeóns da bipolaridade. Eu xa fai tempo dixen que invitaba a tres con unha consumición soia e era o mesmo. Tamen teñen arte pra falar con viciños que conocen alguns de nos e despois facer ver que coñecen a nosa familia, nalguns casos finados.
"MUY SIMPATICOS ELLOS"
UNHA APERTA ... (ver texto completo)
"MUY SIMPATICOS ELLOS"
UNHA APERTA ... (ver texto completo)
Alá polo ano 1973 ou 74 sendo eu rapaz de escasos oito anos, andabamos unha tarde de domingo, varios “pintas”, ás froitas que o Agustin tiña na Cana. De repente vemos que pola canada acía nos, ven un matrimonio de carrilanos que facía pouco tempo vivían no pueblo, ó que chegaran para traballar na CECEA. Nos espantados por tal de non ser descuberta a nosa trasgada, metimonos na caseta que ó pé do camiño había, e creo que inda hai, engatemos pola parede e agazapemonos no alto, por tras de unha viga. ... (ver texto completo)
Gerundina; e logo, ¿porque non cabe posibilidade algunha de que Ricardo fora o que estoupara a testa contra o cumieiro?