Un paseo por la orilla del rio Tuela. Lubián
Cada dia estaste a degradar mais, xa poño en duda que teñas a educaión, que segun me dixeron tes.

Ballesteros, estou de acordo, a Pita Moñuda, e algo ficticio, coma si fora una alegoría, pero o que tira dos fios da pita, como si fose una marioneta, e o dono da pita, que sigue a ser un porco noxento. Pódense decir argalladas, pero con un pouco de inxenio ou desimuladamente en xeral, nunca pondo a ninguén en primeria persoa, como fai él, e moito menos, espetalas na primeira ringleira.
Ya me mando ... (ver texto completo)
Veño tendo mil caras. Ou somentes tres?
A Pita Moñuda, excelente. Sobre todo na Vilavella, sexa quen sexa. Exquisita, ben falada, tal vez retórica para o meu gusto. Parabéns para este personaxe, sexa home ou muller, ou ningunha das dúas cousas. A mil anos luz dos seus detractores, enzaramallados nunha escrita que non parece ser precisamente o seu.
Ben Cho Shey! Xa quixera eu estar á súa altura! Pero non.
A Bubela da Casa da María do Marcial tamén son eu, coma Ben Cho Sei, e como A Pita. Este personaxe, ... (ver texto completo)
Para todol@s forer@s deste bonito pobo vos desexo unhas felices festas e un venturoso 2012.
Gracias, amigo do Engazo. Benvindo a este foro.
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a ... (ver texto completo)
Cada dia estaste a degradar mais, xa poño en duda que teñas a educaión, que segun me dixeron tes.

Ballesteros, estou de acordo, a Pita Moñuda, e algo ficticio, coma si fora una alegoría, pero o que tira dos fios da pita, como si fose una marioneta, e o dono da pita, que sigue a ser un porco noxento. Pódense decir argalladas, pero con un pouco de inxenio ou desimuladamente en xeral, nunca pondo a ninguén en primeria persoa, como fai él, e moito menos, espetalas na primeira ringleira.
Ya me mando un email, un do noso foro, no que me dice, que sabe que e: Que está a escribir con tres nomes: Ainda Cho Sei, Pita Moñuda, a bubela da casa da Maria do Marcial.
Cando escribe como Pita Moñuda, e insultante, obsceno, bocazas e porco.
Cando o fai como Bem Cho Sei: E como una incógnita, facendo o tonto, disciplinado, que parece que quieres, pero que non queres.
Cando o fai A bubela da casa da María do Marcial: E como si falaxe ex-cátedra, culto, seguro de si mesmo, arrogante, prepotente, ingenioso, vanidoso, moi preparado, como un verdadeiro licenciado ou catedrático.
Pero como decían as nosas avoas: Ainda que a mona se vista de seda, mona se queda.
Lembras cando o Fraga era noivo da Carmiña, o Sr. Azaña xogaba as carta com José Antonio (Fraga) e como casi sempre gañaba, botaballe una bailada o redor del, eu tamen digo o mesmo, votolle una bailada, e que o zurzan.
Saudos ... (ver texto completo)
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a ... (ver texto completo)
O caso nahún ísta male, más teñes que ter cuidado que te istás a parecer autro canda ahí en outro foro cualquera, parece que quereis competir a falar do que eu non bou facer, claro eu sey que aquí nahún resultará tan escandaloso, pero de tudas maneiras a que ter cuidado pois ístamos en festas.
Espero disculpe a ironía.
Unha aperta.
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a luz da guicha. Entón el meteu a man por aquel burato, agarrou unhas guedellas e tirou delas con forza.
Carallo! Foi boa! Ela berrou coma unha fera, ao tempo que ciscou un inmenso cagallón que quedou depositado entre o pulso do meu avó e a manga da súa chaqueta de pana.
Cando mo contou, dúcias de anos despóis, dábame a cheirar a bocamanga, e aínda había arrecendo. ... (ver texto completo)
Van dos guardías civiles de servicio, al llegar a un puente (que ben podía ser o da Tuiza) sienten que debajo del puente están hablando y algún susurro raro, uno de los guardias pregunta; ¿quien está ahí abajo? una voz medio entrecortada dice, somus los gitanus, non nos mitimos con nadieee señor guardia, ya nus vamuuus.
Otra vez el guardía pregunta, ¿pero que hacéis entre la maleza? Mas gitanos. Contesta el patriarca gitano sin dudarlo.
Sinor Prat: No tengo más que felicitarlo igualmente, sabe que tiene aquí un fiele seguidor de sus relatos, olle seún ô meu xefe dice ahí istá outro facha como eu, aunque ô outro dia dixo ê do Mesón, bein íso foi ô que eu entendin, logo él aclaroume que nahún era ô que eu había entendido, sinahún que creia que era Masón. Sexa como queira a cuestión ê que ê un home de pluma, quero decer da quila que tiñas que mollar no tinteiro nahún noutro sitio como aveces se pode entender. O mellor me istou a enrolar ... (ver texto completo)
fELICES FESTAS E BON NADAL PRA TODOS OS FOREIROS. Que o ano que ben polo menos sexa como este e de cando en vez escribamos algo pa non romper o cordon que nos une a todos.-- saudos e bicos para tod@s
Para o Grande Amigo Inda Cho Sei, Piño, A bubela da casa da Maria do Marcial, Pingadelo, Xinxelo, Arricanxo, e tamen aunque non as coñezo Pita Moñuda, Gerundina, por certo ésta ultima hái tempo que non asoma polo foro. Se me olvidaban el SR. Prat y el Sargento Romerales.
Para tod@s sin distinción, unha forte aperta feliz nadal e prospero ano novo, do voso sempre amigo Barxes
¡El niño Jesús ha nacido!
La Navidad ha llegado,
¿Dónde poner el Nacimiento?
en la Iglesia no hay tejado.
¿Sí en atrio bajo el tejo?
¿Quizá en la plaza de al lado?
quedaría muy bonito
aunque, del viento azotado.
El niño frágil y pequeño,
con la humedad, está helado, ... (ver texto completo)
PIÑO: Cando eu digo que eres un fenómeno, no estou en un erro.
Boas festa de nadal
Saudos
¡El niño Jesús ha nacido!
La Navidad ha llegado,
¿Dónde poner el Nacimiento?
en la Iglesia no hay tejado.
¿Sí en atrio bajo el tejo?
¿Quizá en la plaza de al lado?
quedaría muy bonito
aunque, del viento azotado.
El niño frágil y pequeño,
con la humedad, está helado, ... (ver texto completo)
Hay señor Prat! No se si decirle que suelte las cartas y salte las matas.
Antiguamente un sabio podía dominar todo el saber de la época, hoy solo hay especialistas que tienen el martillo de su conocimiento, por lo tanto solo pueden ver un clavo. Eu le puedo dar un consejo para dejar de estar acojonado, aplíquese la ley de Murphi.
Un saludo con buen humor y los millores resultados.
Así, así Piño, marcando costumbres y tradición, que cada vez nos estamos alejando más do cristianismo, bueno, por outro lada o compensamos con o Islamismo, antes non conocía as mezquitas, ahora me falta a Sinagoga y a peregrinación a la Meca.
Al paso que vamos no tenemos ni para hacer un pesebre viviente nas Portelas, falta el rapaz, la vaca y la mula.

El cuento de Inda cho sei, me recuerda una vez de rapaz que fui a Mallasalgueiro, (cerca de esta pista que ahora hicieron un atentado contra el ... (ver texto completo)
Nos tempos de antes as cousas facíanse doutro xeito.
Tampouco había as esixencias legais que hoxe nos protexen e sufrimos ao mesmo tempo.
Quen se preocupaba daquela das perdices e coellos que cazaba Cándido, ou das troitas que traguía para casa cada día Lara?
Luis era un veciño do Churrián. Faltáballe un brazo. Pero tal falta non era impedimento para que Luis tocara o trombón de pistóns na fanfurriña municipal, nin para ires de caza coa escopeta... Vai ti saber como se arranxaba para utilizala.
Seica ... (ver texto completo)