Amacerando la manzana.
Necesito comunicarme ca panade Lubian e non podo non consigo o tlfno, dixeronme qe fai unhas empanadas boisimas ¿recomendismas ou non? Gracias amigos.
Candil, o meu máis sentido pésame para ti maís a túa familia. Apertas
Gracias, Gel. Biquiños.
No estás errado, Pepe, era hermano de mi suegro. Que descansen en paz y que Dios los tenga en su gloria, sus familiares y sus amigos los llevaremos siempre en el corazón.

Otro abrazo para tí y también para el señor Zé, espero que algún día pueda contarme esas anécdotas (la de traerle desde Puebla a Lubián ya la contó aquí:-). Saludos a todos los forer@s de bien.
Candil, o meu máis sentido pésame para ti maís a túa familia. Apertas
Hola Mª Teresa.-
Por lo que deduzco de tu respuesta, tienes algún lazo con la Familia Sotillo, yo si lo recuerdo con su antiguo camión. Tiene que ser una familia muy querida por sus convecinos ya que si se me viene a la memoria una frase de Mi Madre, cuando falleció Sotillo Padre. Su esposa al despedirlo le dijo: ¡Adiós Honrado! le gente de estos lares te lleva en el corazón.- Un abrazo para ti, y si estoy errado perdóname.-
Pepe.-
No estás errado, Pepe, era hermano de mi suegro. Que descansen en paz y que Dios los tenga en su gloria, sus familiares y sus amigos los llevaremos siempre en el corazón.

Otro abrazo para tí y también para el señor Zé, espero que algún día pueda contarme esas anécdotas (la de traerle desde Puebla a Lubián ya la contó aquí:-). Saludos a todos los forer@s de bien.
Gracias, Zé.

Unha aperta.
Aprezada Sinora Ocandil: Nahún ten porque darme as gracias, cosa que le agradezco, para mi el sinor Miguel Sotillo fue como un xermano, por no dicir como un padre. Espero más pronto que tarde coñecerle assín le explicaré algo más.
Yo pensaba visitarle en el mes de Agoto, puesto que el ano pasado no pude. Ánimo sinora que la vida segue.

Unha aperta.
Gracias, Zé.

Unha aperta.
Hola Mª Teresa.-
Por lo que deduzco de tu respuesta, tienes algún lazo con la Familia Sotillo, yo si lo recuerdo con su antiguo camión. Tiene que ser una familia muy querida por sus convecinos ya que si se me viene a la memoria una frase de Mi Madre, cuando falleció Sotillo Padre. Su esposa al despedirlo le dijo: ¡Adiós Honrado! le gente de estos lares te lleva en el corazón.- Un abrazo para ti, y si estoy errado perdóname.-
Pepe.-
Enterado de la triste noticia, de la morte de un gran amigo, como era para min Sotillo, nahún me queda más que dar el pésame a los familiares, espero que colla un bonito camiño, como el se merece, un gran home, amigo dos seus amigos, sempre mirou por los más necesitados. Pra min nahún te fuches, sempre istarás presente, aprezado amigo, descansa en paz.
Gracias, Zé.

Unha aperta.
O Miguel tamén era algo meu. Non sei realmente o qué. Pai? Irmán? Amigo?
Inda sen ser familiar, sentirei a oquedade que deixa, a pesares dos vinteoito anos de diferencia, pola súa proximidade, a súa conversa, a súa ironía, a súa amabilidade e o seu sorriso.
Pero ese viaxe sempre haberá que facelo, e a el tocoulle baixarse xa deste tren da vida.
Así que, amigo Zé, eu mesmo son quen de agradecerche as túas verbas, no nome da súa familia que probablemente non as vexa neste medio.
Aprezado Inda, nahún me quedan parábolas para ractificarme no seu comentario, posto que como o sinor sabe era un gran home, pra min eran outros tempos, desdelogo quizás más defíciles cos actuales, cuando por circunstanzas da vida coñecin al sinor Miguel Sotillo.
Munto obrigado sinor Inda le fico munto agradecido.

Unha aperta.
Enterado de la triste noticia, de la morte de un gran amigo, como era para min Sotillo, nahún me queda más que dar el pésame a los familiares, espero que colla un bonito camiño, como el se merece, un gran home, amigo dos seus amigos, sempre mirou por los más necesitados. Pra min nahún te fuches, sempre istarás presente, aprezado amigo, descansa en paz.
O Miguel tamén era algo meu. Non sei realmente o qué. Pai? Irmán? Amigo?
Inda sen ser familiar, sentirei a oquedade que deixa, a pesares dos vinteoito anos de diferencia, pola súa proximidade, a súa conversa, a súa ironía, a súa amabilidade e o seu sorriso.
Pero ese viaxe sempre haberá que facelo, e a el tocoulle baixarse xa deste tren da vida.
Así que, amigo Zé, eu mesmo son quen de agradecerche as túas verbas, no nome da súa familia que probablemente non as vexa neste medio.
Enterado de la triste noticia, de la morte de un gran amigo, como era para min Sotillo, nahún me queda más que dar el pésame a los familiares, espero que colla un bonito camiño, como el se merece, un gran home, amigo dos seus amigos, sempre mirou por los más necesitados. Pra min nahún te fuches, sempre istarás presente, aprezado amigo, descansa en paz.
Depois del fatídico accidente de tren na Galiza, quero dar el pésame a los familiares de los fallecidos.
Ese portugués meu, amigo Zé, só é unha copia literal sacada do facebook, compartida con outro amigo portugués.
Quixe compartila cos foreiros, porque describe, sen marrarse sequera nunha vírgula, a situación que se está a dar tanto no seu país coma no meu.
Aprezado amigo Inda, nahún me cabe ningunha dubida al respeito, penso que o sinor que lo vió de iguale maneira que lo vimos algún más, eu penso que tanto Ispaña como o meu querido Portugale al pasar a formar parte de los paises ricos da noute pra mañán, más tarde, más temprano traería cierta descompensazahún. Claro sí a ísto le sumamos los 5,50 nahún vexa.
Sinor Inda: Emprimer lugar teño que decirle munto obrigado por lenvrarse de min, logo por el fondo del seu relato, que desdelogo nahún téin desperdicio, o sinor escrebe el portugués munto béin, además le da unha entonazahún munto pecularie, parece como sí istibese de profesor en algunha academía portuguesa. Tambéin le digo, que como dice o sinor practicando portugués, sei que nahún ha mala fe más si nahún como dice el tópico, el meu quedaría como cagancho en toledo.

Unha aperta.
Ese portugués meu, amigo Zé, só é unha copia literal sacada do facebook, compartida con outro amigo portugués.
Quixe compartila cos foreiros, porque describe, sen marrarse sequera nunha vírgula, a situación que se está a dar tanto no seu país coma no meu.
--Pai, eu preciso fazer un trabalho para a escola! Posso te fazer uma pregunta?
--Claro, meu filho, qual é a pregunta?
--O que é política, pai?
--Bem, política envolve povo, governo, poder econômico, classe trabalhadora e futuro do pais.
--Nâo entendí, dá para explicar?
--Bem, vou usar a nossa casa como exemplo: Sou eu quem traz dinheiro para casa, entâo eu sou o poder econômico. Sua mâe administra e gasta o dinheiro, entâo ela é o governo. Como nós, ela e máis eu, cuidamos das suas necessidades, ... (ver texto completo)
Sinor Inda: Emprimer lugar teño que decirle munto obrigado por lenvrarse de min, logo por el fondo del seu relato, que desdelogo nahún téin desperdicio, o sinor escrebe el portugués munto béin, además le da unha entonazahún munto pecularie, parece como sí istibese de profesor en algunha academía portuguesa. Tambéin le digo, que como dice o sinor practicando portugués, sei que nahún ha mala fe más si nahún como dice el tópico, el meu quedaría como cagancho en toledo.

Unha aperta.
--Pai, eu preciso fazer un trabalho para a escola! Posso te fazer uma pregunta?
--Claro, meu filho, qual é a pregunta?
--O que é política, pai?
--Bem, política envolve povo, governo, poder econômico, classe trabalhadora e futuro do pais.
--Nâo entendí, dá para explicar?
--Bem, vou usar a nossa casa como exemplo: Sou eu quem traz dinheiro para casa, entâo eu sou o poder econômico. Sua mâe administra e gasta o dinheiro, entâo ela é o governo. Como nós, ela e máis eu, cuidamos das suas necessidades, ... (ver texto completo)