PIÑO: Vexo que estas en Valladolide e lembreime do paseo de Zorrila, si o ves, dalle recordos da miña parte, e vouche contar un chiste, pero ten que ser en castelan.
Presentouxe una moza, que ia moi recomendada o tribunal e un dos que estaban a examinar, dille a moza: ¿Quién escibio el Tenorio? E ela non soupo que decir, e despoixa de estar un anaco calados, o examinador dille, po lo baixo ¡Zorrilla! E ela, repondeulle ¡Mariconcete ¡.

Despixa, pasou a examen de física-química, e un dos componentes, ... (ver texto completo)
¡Bárbaro,! Eres un fenómeno pros chistes, non sei si non che captará o Garroso pro seu programa de Luar.
Sigue así, que ese bon humor perdure, aunque a veces, teñamos algunha de esas trabas que se nos plantean na vida, temos que afrontalas con valentía é non deixarnos amainar.
Saudos.
Ademais de andar hay que comer menos e mais sano menos chourizo e menos botelo etc.. cuidate anda un bico
¡Aleluya! Ya estaba desconfiando si te habías ido a Pernambuco a disfrutar del clima tropical, aunque también llueve mucho.
Pero, ¡si ya como poco!, paso mas hambre que un maestro de escuela, de los años 50.
Ahora en esta época, me pides que no coma botelo?, claro, lo que quieres es que te lo deje para ti, ¿éh, pillina? Bueno, algo habrá que hacer.
Bicos.
Bonitas fotos. Las tres son un referente de nuestra tierra.
Ese consejo de Pepita, a todos nos vendrá muy bien, los dichosos botelos son una verdadera tentación, para colmo de males, que antes se terminaban los que traías del pueblo y se acababa lo de comer botelos, pero ahora, en las capitales los venden a montones, aquí en Valladolid, de la zona del Bierzo los que quieras y en cualquiera época del año.
Muy bien todo lo que contáis, la poesía, los chistes, que tamén ¡son de carallo.!
PIÑO: Vexo que estas en Valladolide e lembreime do paseo de Zorrila, si o ves, dalle recordos da miña parte, e vouche contar un chiste, pero ten que ser en castelan.
Presentouxe una moza, que ia moi recomendada o tribunal e un dos que estaban a examinar, dille a moza: ¿Quién escibio el Tenorio? E ela non soupo que decir, e despoixa de estar un anaco calados, o examinador dille, po lo baixo ¡Zorrilla! E ela, repondeulle ¡Mariconcete ¡.

Despixa, pasou a examen de física-química, e un dos componentes, ... (ver texto completo)
Vai unhos cuantos días no foro o Sr. 25.25, nin a Srª Pita Moñuda, eu xa empezaba a preocuparme, xa quedéi máis tranquilo.
Dando unha volta por o Paseo de Zorrilla, atopeime con unha pareja que con toda seguridad eran eles, ela unha Srª mui ben posta, traxe de última moda, sombrero, de mediana edad, iba falando de unhos cursillos tipo seminario, na universidad de Salamanca. El tamen ben finchado, bon abrigo, todo un Sr, falaba en portugués, algo decía de ir a Lisboa e do Bon Jesus.
Se veían mui ... (ver texto completo)
Aprezado Piño, eras tú, foi lástima que nahún te deras a coñecer, olla fomos a pedirlle ô alcalde que deixe falar ô galego en alguns bares que ô viñan facendo de tuda vida, más dixo que ô facía porque lo pedio a sinora Pita Muñuda,ê decer a miña namorada en íste caso, sinahún que nahún ô facía pois ahora gañaron iles. Aclarounos non quería que le pasara como con la Paxin, que eu iterpretei outra coisa, más logo a miña compañeira me explicou bein o que pasara coa mencionada.
Unha aperta.
Queridos primos: Me hacéis gracia vosotros escribiendo el gallego, también perdiendo las formas y buenas maneras, es decir adaptandos a los nuevos foreros. Así aprovecháis para meteros con la Iglesia como institución, también descubriendo los fallos que puedan tener algún sacerdote. Cambiar el chip porque no sois así. Qué es éso de poner de seudónimo Oengazo. ¿Lo hacéis para tutearos con la Clueca y el portugués? Que me perdonen ambos, que a mi me caen bien.
Un abrazo.
Bonitas fotos. Las tres son un referente de nuestra tierra.
Ese consejo de Pepita, a todos nos vendrá muy bien, los dichosos botelos son una verdadera tentación, para colmo de males, que antes se terminaban los que traías del pueblo y se acababa lo de comer botelos, pero ahora, en las capitales los venden a montones, aquí en Valladolid, de la zona del Bierzo los que quieras y en cualquiera época del año.
Muy bien todo lo que contáis, la poesía, los chistes, que tamén ¡son de carallo.!
Queridos amigos fotógrafos que nos deleitáis con tan buenas instantánias. Nos queda un reto muy grande; es fotografiar el amigo numero uno de estos bosques, el Lobo.
Bonita estampa da rigueira da choza, (que no sé porqué el hombre primitivo hizo la choza en los Pradichos y bautizo esta rigueira con el nombre da Choza, puede ser que se desplazara la tierra cuando andaban los tiburones por ahí, pero, ahora estar tranquilos que tiburones no hay, más que nada porque hay poca agua) por los contrastes de las fotografías se puede apreciar la función actual de estas montañas. En un reloj de colores, marca los ciclos naturales, exactamente ahora yo, sé que es otoño sin ... (ver texto completo)
Ademais de andar hay que comer menos e mais sano menos chourizo e menos botelo etc.. cuidate anda un bico
De esa fotografía, ollando así por riba, xa faltan dous: Celia do reloxeiro e mais o cura q. e. p. d
Un tio (en este caso primo) muy elegante, la mujer también muy guapa, y lo sigue siendo, un cuarto de siglo después.
Hasta mañana a todos.
Loading...
Esto son dos locos intentando escaparse de un psiquiátrico, al intentar saltar el muro hacen ruido y el guarda de seguridad pregunta:
- ¿Hay alguien ahí?
A lo que uno de los locos contesta:
-Miaaauuu
Y dice el guarda:
-Ah, es solo un gato
Pero al volver a intentarlo vuelven a hacer ruido y el guarda vuelve a preguntar:
- ¿Hay alguien ahí?
A lo que el otro loco contesta:
-Soy otro gato
Hasta mañana ... (ver texto completo)
-"Si la Galaxia fuera una gran ciudad, solo tendríamos explorado nuestra habitación".-

(¿.......?)
-Días de diciembre, días de amargura; apenas amanece, ya es noche oscura.-

- Diciembre caliente, trae el diablo en el vientre.-

- Diciembre mojado y enero bien helado.-

Salud y...
enhorabuena! Preciosa foto. que lastima no poder estar ahí y respirar el aire humedo y ver volar las hojas multicolores. GRacias por hacernos llegar un poquito de tanta belleza