pero si ai xabier!
ai k xavalines!
los dados k ievo kolgados del bolso son los k estan en el koxe d rudi hoy en dia, mi primer regalo.. jiiji
pues si k lo pasabamos muu bien, no cambiaria akellos tiempos x ninguna otra cosa..
falto io!
jajaj, luismi no procede de ningun lado, simplemente es... luismi. jeje
Tengo que mandarte el correo, no me he olvidado cuando me ponga bien, que estoy con gripe ya te lo mando ¿vale? un beso.
ROMUALDO ERA UN HOME "FINO". Polas súas maneiras xeitosas conquistou reputación de home ben enseñado, aunque as súas cortesías co chapeu na man non tiñan certamente o cuño da fidalguía pura. A Romualdo, tan mixiriqueiro, tan fricoleiro, non lle pegaba ben un oficio de traballo, e despóis de chorarse moito logróu meter cabeza no xuzgado municipal, onde vivéu emborronando papel, ata o día da súa morte. Romualdo ademáis de escribente era un gran catador de viño, calidade que lle deixara o seu pai en herencia.
Non beber era como non escribir: moitos groliños de viño enciados de xeito melindroso, letriña miuda con rabiños enribirichados. Tan fino no xuzgado coma na taberna. Romualdo emborrachábase moitas veces; pero endexamáis esgallou as pernas. Canto máis viño levase a bordo máis cortesía facía.
Unha vez Romualdo pasóu a noite toda de parranda e no intre de chegar á súa casa topóuse cuns amigos. Era domingo.
-Anda, Romualdo, vente conosco, que imos xantar unha empanada.
-Ben; pero agardái un anaquiño que vou decirllo á miña muller.
E Romualdo entróu deseguida na súa casa. Os amigos sentiron un gran estrondo e dispóis unhas verbas adoecidas. ¡Lacazán! ¡Borrachón! ¡Pelexo! A muller de Romualdo mallaba no home coma quen malla nun fol vello. ¡Plim, plam! ¡Plim, plam!
Romualdo aparecéu amañando a roupa, e con cara de ledicia finxida díxolle aos seus amigos:
-Imonos xa, que non está ninguén na casa.
(Este conto copieio de Portoespiño co puso no foro de Ayto Lubián, é moi gracioso)
Saludos, salud y alegría a todos. ... (ver texto completo)
Non beber era como non escribir: moitos groliños de viño enciados de xeito melindroso, letriña miuda con rabiños enribirichados. Tan fino no xuzgado coma na taberna. Romualdo emborrachábase moitas veces; pero endexamáis esgallou as pernas. Canto máis viño levase a bordo máis cortesía facía.
Unha vez Romualdo pasóu a noite toda de parranda e no intre de chegar á súa casa topóuse cuns amigos. Era domingo.
-Anda, Romualdo, vente conosco, que imos xantar unha empanada.
-Ben; pero agardái un anaquiño que vou decirllo á miña muller.
E Romualdo entróu deseguida na súa casa. Os amigos sentiron un gran estrondo e dispóis unhas verbas adoecidas. ¡Lacazán! ¡Borrachón! ¡Pelexo! A muller de Romualdo mallaba no home coma quen malla nun fol vello. ¡Plim, plam! ¡Plim, plam!
Romualdo aparecéu amañando a roupa, e con cara de ledicia finxida díxolle aos seus amigos:
-Imonos xa, que non está ninguén na casa.
(Este conto copieio de Portoespiño co puso no foro de Ayto Lubián, é moi gracioso)
Saludos, salud y alegría a todos. ... (ver texto completo)
Si te haces del Deportivo saldras ganando, eso seguro. los Celtiñas son unos mataos
Este "poema" o escribí fai un par de días o meus netiños, gustoume é quero que o vexais. En unha boa temporada non os vou a marear maís con estas chapuciñas. Gracias por dedicarlle este rato.
Camiño da Tuiza ¡Oh sorpresa!
esto era un vintecinco de abril,
no Carqueixal atopeime
loba con tres lobiños, que saian do cubil.
Lle brillaba o pelo de seda
cando o Sol lle pegaba,
deitadiños sobre a fraga,
a sua nai amamantaba.
Tan bonitos eles eran,
que hasta a raposa admiraba,
non lle importaba o peligro
se quedaba embelesada.!
Seguin carreirón adiante,
paxariños volaban é chirrian,
os coellos tamén correteaban
nerviosos, pensaban que os perseguían.
o pasar a ponte do Couto,
o río, con suas aguas claras baixaba,
comtemplando desde a barandilla,
cómo as troitas nadaban.
No merendeiro da playa,
andan meniños xogando
unhos fain futbol é birlo,
parte de eles observando.
en chegando a explanada
(a do pe do Santuario)
meniñas collen pampintas,
mulleres rezan o rosário.
Repican as campaniñas,
os feligreses, están chamando.
veise vir bastante xente,
po los camiños baixando.
Regresando de camiño a casa,
recreándome na campiña,
dou gracías o Dios del Cielo.
por nacer en esta terriña. ... (ver texto completo)
Camiño da Tuiza ¡Oh sorpresa!
esto era un vintecinco de abril,
no Carqueixal atopeime
loba con tres lobiños, que saian do cubil.
Lle brillaba o pelo de seda
cando o Sol lle pegaba,
deitadiños sobre a fraga,
a sua nai amamantaba.
Tan bonitos eles eran,
que hasta a raposa admiraba,
non lle importaba o peligro
se quedaba embelesada.!
Seguin carreirón adiante,
paxariños volaban é chirrian,
os coellos tamén correteaban
nerviosos, pensaban que os perseguían.
o pasar a ponte do Couto,
o río, con suas aguas claras baixaba,
comtemplando desde a barandilla,
cómo as troitas nadaban.
No merendeiro da playa,
andan meniños xogando
unhos fain futbol é birlo,
parte de eles observando.
en chegando a explanada
(a do pe do Santuario)
meniñas collen pampintas,
mulleres rezan o rosário.
Repican as campaniñas,
os feligreses, están chamando.
veise vir bastante xente,
po los camiños baixando.
Regresando de camiño a casa,
recreándome na campiña,
dou gracías o Dios del Cielo.
por nacer en esta terriña. ... (ver texto completo)
no es nada mujer es que me quiere hacer de el depor y es que soy de el celta a morir... ala ya lo dije... besiñosss
Marcos no te pongas tan misterioso, da al menos una pista ¿vale? un beso.
Solamente unas palabras para recordarle a los paisanos que viven en SANTIAGO DE CHILE que en VALPARAISO Y RONCAGUA la tierra sigue temblando aunque en mucha menor medida, esperemos que pare de una vez. Si DIOS quiere en SAMPEDRO nos veremos por nuestra tierra. UN SALUDO PARA LOS CONOCIDOS DE VILLAVIEJA Y ABRAZOS A MIS PRIMOS DEL PEREIRO.
un saludo para todos, ballesteros te lo dire en el meixoeiro lo que ne preguntaste pero no tiene ningun misterio... es q es un secreto sabeis... jejejeje un abrazo a vilavella