Que guapos son mis dos niños ¿o no? Un beso Javi, un beso Lau
Asique Fran tu también eres del Celtiña ¿Porque los del celta y el depor sois tan rivales, un beso Fran y no te enfades.
Estou moi contento. O domingo pola mañá, ó ir acomodar as pitas, escoitei os rechouchíos dunha anduriña. Levantei os ollos, e alí estaba, no cable da luz que cruza a estrada.
A esa inda non a volvín ver. Non sei onde estará agarbada desde entonces.
Pero despois xa vi ó López, á Mari, á Baldomina e á Marcela e ó seu marido Luis.
Xa van vindo.
Isto xa vai tomando cor.
xdon, me faltan unas palabritas: ta ai xabier! jej
pero si ai xabier!
ai k xavalines!
los dados k ievo kolgados del bolso son los k estan en el koxe d rudi hoy en dia, mi primer regalo.. jiiji
pues si k lo pasabamos muu bien, no cambiaria akellos tiempos x ninguna otra cosa..
falto io!
jajaj, luismi no procede de ningun lado, simplemente es... luismi. jeje
Seremos unos mataos pero muy orgullosos de seguir llevando la cruz de Santiago en nuestro escudo y ser el equipo gallego que más años ha estado en primera. Hermano lo que hay que leer...
Tengo que mandarte el correo, no me he olvidado cuando me ponga bien, que estoy con gripe ya te lo mando ¿vale? un beso.
ROMUALDO ERA UN HOME "FINO". Polas súas maneiras xeitosas conquistou reputación de home ben enseñado, aunque as súas cortesías co chapeu na man non tiñan certamente o cuño da fidalguía pura. A Romualdo, tan mixiriqueiro, tan fricoleiro, non lle pegaba ben un oficio de traballo, e despóis de chorarse moito logróu meter cabeza no xuzgado municipal, onde vivéu emborronando papel, ata o día da súa morte. Romualdo ademáis de escribente era un gran catador de viño, calidade que lle deixara o seu pai en ... (ver texto completo)
Si te haces del Deportivo saldras ganando, eso seguro. los Celtiñas son unos mataos
Este "poema" o escribí fai un par de días o meus netiños, gustoume é quero que o vexais. En unha boa temporada non os vou a marear maís con estas chapuciñas. Gracias por dedicarlle este rato.

Camiño da Tuiza ¡Oh sorpresa!
esto era un vintecinco de abril,
no Carqueixal atopeime
loba con tres lobiños, que saian do cubil.

Lle brillaba o pelo de seda
cando o Sol lle pegaba,
deitadiños sobre a fraga,
a sua nai amamantaba.

Tan bonitos eles eran,
que hasta a raposa admiraba,
non lle importaba o peligro
se quedaba embelesada.!

Seguin carreirón adiante,
paxariños volaban é chirrian,
os coellos tamén correteaban
nerviosos, pensaban que os perseguían.

o pasar a ponte do Couto,
o río, con suas aguas claras baixaba,
comtemplando desde a barandilla,
cómo as troitas nadaban.

No merendeiro da playa,
andan meniños xogando
unhos fain futbol é birlo,
parte de eles observando.

en chegando a explanada
(a do pe do Santuario)
meniñas collen pampintas,
mulleres rezan o rosário.

Repican as campaniñas,
os feligreses, están chamando.
veise vir bastante xente,
po los camiños baixando.

Regresando de camiño a casa,
recreándome na campiña,
dou gracías o Dios del Cielo.
por nacer en esta terriña. ... (ver texto completo)