Felicidades a los Joses y a los que no lo son y son papas.
Un saludo.
Felicidades a todos-as los que llevais el nombre de José. ¡Que seais felices!
Tambien para todos los que son papas.
Un saludo a todos.
O tío Andrés sempre foi un home de unha seriedade contrastada e profundas convinciois relixiosas, máis tiña tamén a firme convicción de que a augua sempre tiña que durmir nos seus prados. Por eso non era de estrañar atopalo cúa súa aixada ó lombo a calquera hora da noite. Pra desgracia miña, en Carnatiño tiñamos un prado que nos apezaba. Meu pai a pouco que nos fumos facendo grandes, (grandes… con nove ou dez anos), distribuínos a meus hirmous e a min os prados, pra que cada un de nos fora responsable de ter limpos, escaldeirados e votarlle a augua aos que por sorte nos tocara manter. Unha noite meu pai chegou a casa despois de facer unha revisión do estado no se encontraban os prados que eu tiña asignados, chamoume a varas pra pedirme explicacións polo lamentable estado no que se atopaba o prado de Carnatiño. Eu defendinme dicindo que co tío Andrés non podía e que ese home nin respetaba horas de augua “ni Cristo que lo fundo”, meu pai solo me contestou: “eses problemas son teus”, nin que decir ten que colli o mensaxe deseguida, e póseme a xurdir un plan pra dar solución ó problema. Tras varias noites agazapado no alto dun carballo que había por encima do tapadeiro do meu prado, ó fin, unha noite escura o vin vir, como case sempre rezando o rosario. Mentres el esborxaba a augua, cun fiu de sedal, un plomo e un azúelo atado na punta, deixeino caer hasta que le enganchei a boina, despois fui tirando do sedal pouco a pouco, el espantado ó ver como a boina subía sola pro cimo do carballo aliviouse de aires, e dixo: “ ¡esto son cousas do demo que anda tras de min!”, apretou a correr a velocidade que le daban as pernas e non parou hasta chegar ó pueblo. Desde aquel día, o meu prado de Carnatiño foise pondo máis verdiño.

¡Tío Andrés!, Onde queira que este perdoe. Poda que si foran cousas do demo. ... (ver texto completo)
a todos los papás que estan ausentes para siempre y a los que estamos mañana un feliz dia. José Tiberio un abrazo en tu onomastico que lo pases muy bien entre toda la familia. Que por cierto vi a tu hija en el estadio Español y un orgullo para la familia tener una campeona nacional de natación. Besos
Hola Piño, xa vexo que estás de volta, notase que a chuvia do Mediterráneo fixote aflorar a poesía.
Benvido de novo.
Pingadelo. Debo de confesar que algo raro me pasou no Mediterráneo, antes a poesía me daba igual, ahora me gusta (hasta amin se me fai raro este cambio) supoño que influíu o leer algun libro de Miguel Hernández e Rosalía de Castro, sobre todo, esta última me fizo impacto.
Saludos.
Amador mi voto es para que se le ponga este nombre, tiene mucha historia y muy bonitos recuerdos. La foto es para mi una de las mejores y no lo digo porque sea mi hermana y sobrino los creadores es por lo historico y lo que representa.
Un abrazo para todos los que aman a este pueblo.
saludos desde alemania, estos son mis abuelitos, esta foto es preciosa...
Os contaré una historia de despistes y prisas. Llevo como todos los días el niño al colegio y a la tarde lo voy a recoger a las cuatro y media. Habia quedado con mi marido que vendria hasta allí para llevarlo después al pediatra con la prisa de subir al niño se me olvidaron las llaves dentro del coche. LLegué a casa y claro no encontraba las dichosas llaves por ninguna parte, para colmo llovia, no sabia que hacer porque claro no me hiba a quedar mojándome en la calle. Decidí saltar la verja de casa ... (ver texto completo)
es que mi hermano si que es de el celta a morir.. y lo de la rivalidad viene desde hace años nosotros somos portugueses y ellos turcos y seguira la rivalidad pòr muchos años... hala celta viva vilavella
oooooooooooooooooooooh jjjaja
si sepudiera retroceder en el tiempo...
uniko en su especie
falto io!
faltais muxooos
Me parece una buena idea lo de la plaza un beso. Todos los del foro deberían dar su opinión
El domingo he conocido a la nieta del Peteretiño y es una preciosidad se parece al abuelo esta muy grande para el tiempo que tiene. Al abuelo le tubimos que dar un pañuelo para recogerle las babas, como se le caían, esta loco con esa niña. Aunque dice que en Abril se va a Vilavella un mesno va a ser asi porque no va aguantar sin verla tanto tiempo.