BLIMEA (Asturias)

BLIMEA: PER MAYU...

PER MAYU

Díes amburaos de murnia: llárimes:

agua de mayu espolletá’n tos güeyos.

Tamién vi díes de lluna

llambiendo la to casa, ciega de to solombra,

y alboraes na playa.

Güei cueyo, al tapecer, llárimes,

l’amor amburáu, separanza de mayu. Y torno

a llee–y El Principín al neñu arremelláu que ná entruga.

Lloñe suaño tos llabios y él dibuxa

un platu–planeta de ferrume;

foi un díi namás, nel mes de mayu.

ORIELLES D’OTRES NUECHES NESTA NUECHE

Faígome vieyu, escaezo nos caminos

la semeya del Valle; xuego

colos tos xuegos tremaos

n’otru tiempu, naquellos díes

onde yeres la Xana prometida

del Paraísu míu, güei viaxante

de la Ná.

Otros enfotos allumen el maxín,

nin los besos del agua

nin les lluces que faigo coles manes,

nin el ríu de mio infancia, puen escosar

les coraes del guah. e que te vio, colos güeyos

xiblando a orielles d’otra nueche cabera.

Y la lluna, nesta nueche, media la solombra

de los tos brazos.

Orielles de tristura semen mios llabios dolíos;

orielles d’otres nueches urxen nes alcordanzes.

(Lletres asturianes, 20, mayu 1986)

VIAXERU DE LA NUECHE

"Pente lo escaecío sorten retalinos

tremorosos d’aquellos otros díes."

Nos tapeceres prietos, delles vegaes,

ñúblense los mios güeyos al atopar na tarde

les llombes, enantes xorrecíes, murnies de felechos roxos.

El traxín de la xente que va y vien selemente

mengua. Delles lluces rellumen nel pobláu al son mariellu

de la seronda parda. Anque los páxaros fuxeren cuantayá

dalgún gurrión cueye migayes con traza de miseries.

Dalgún guah. e qu’enrieda entreteníu, al glayíu

de so pá, torna pa casa.

Escaezo quien soi pente solombres vieyes,

l’orbayu surte nel coral pente esti día que muerre

ayenu y doloríu, escosu del branu y de la Hestoria.

(Lletres asturianes, nº 24, mayu 1987)

SOLES LA MAR Y YO

I

Si yo fuere un humeru, talamente,

el sol de primavera nun sería

un tronzaor que franciera la mio infancia.

Si yo fuere un humeru, talamente,

l’agua d’abril sería

un estrechu camín medrando nos domingos.

II

Ámovos pallabres xiblu que me peslláis los llabios,

pallabres sin dicir que’n delles vegaes asomáis a los güeyos

y en madexes d’agua espardéis la murnia y l’orpín,

y el collor allunáu enceso’n toles nueches.

Ámovos entós, a la escontra’l silenciu, dientru de mí

—manacial prietu de prietu xorrecer y rabia—

porque sois tolos soles que me faen falta ver

curiando de les tardes.

Pallabres ñidies de la mio raza,

rellumos marxinales qu’arrecoyéis mio voz

nel frío de los iviernos, pallabres ensin dicir,

pallabres saborgaes na mio llingua: Ámovos.